Uzasadnienie
J. K. oraz K. P. reprezentowane przez radcę prawnego A. G. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o ukaranie Ministra Infrastruktury grzywną za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1136/09.
Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] listopada 1967 r. oraz utrzymanego przez nią mocy orzeczenia admistracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] czerwca 1967 r. odmawiającego dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości dekretowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...].
W nadesłanej do Sadu odpowiedzi na skargę z dnia 16 września 2010 r. Minister Infrastruktury wniósł o umorzenie postępowania. Organ wyjaśnił, że nie pozostawał w bezczynności bowiem decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1967 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w. z dnia [...] czerwca 1967 r.
W następstwie powyższego pełnomocnik skarżących nadesłał do Sądu pismo z dnia 6 października 2010 r. w którym zamieścił oświadczenie o cofnięciu skargi. Stanowisko uzasadnił tym, że z uwagi na wydane przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] postępowanie o ukaranie organu przestało być celowe. Ponadto wniósł o zwrot całego uiszczonego wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd chyba, że uzna, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W sprawie niniejszej mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.