Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. C., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. C. i E. C. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. S. C., J. C. i I. C. wystąpili do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez A. C. i E. C. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. I. C. zwróciła się o zawieszenie przedmiotowego postępowania.
Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...] zwrócił się do S. C. i J.C. czy nie wyrażają sprzeciwu wobec wniosku I. C. o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie.
Pismem z [...] grudnia 2014 r. S. C. i J. C. poinformowali organ, że podtrzymują wniosek I. C. o zawieszenie postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewoda [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie. Jednocześnie organ pouczył Stronę w treści uzasadnienia, że zgodnie z art. 98 § 2 k.p.a.: Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. C. i E. C. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Od decyzji tej I. K. (zd. C.) i S. C. wnieśli odwołanie.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. W uzasadnieniu wskazano, iż z istoty zawieszenia postępowania na wniosek strony wynika, że również jego podjęcie pozostawione jest wyłącznie woli strony, ustawodawca wprowadza tu jedynie ograniczenie czasowe. Dla skuteczności zwrócenia się o podjęcie zawieszonego postępowania niezbędne jest bowiem dokonanie wskazanej czynności w terminie 3 lat. Termin ten ma charakter prekluzyjny i dotyczy czynności strony postępowania. Niezłożenie w terminie trzech lat od zawieszenia postępowania wniosku o jego podjęcie, skutkuje uznaniem żądania wszczęcia tego postępowania za wycofane.
Mając powyższe na względzie organ wskazał, iż w niniejszej sprawie strona nie zwracała się do organu wojewódzkiego o podjęcie zawieszonego postępowania przed upływem trzyletniego terminu. W złożonym odwołaniu od decyzji strona nie wskazała również żadnych okoliczności, które potwierdzałyby, że z wnioskiem takim występowała wcześniej.
Od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. C. reprezentowany przez pełnomocnika [...] S. T. zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania art. 8 i 9 kpa poprzez podejmowanie działań wzbudzających brak zaufania obywateli do organu polegające na wzbudzaniu przekonania strony, " iż może dążących do zawieszenia postępowania na czas poszukiwania dowodów, następnie umarzając postępowanie jeszcze przed zgromadzeniem dowodów przez stronę";
- 2. naruszenie przepisu art. 98 ust.2 w zw. z art. 105 §1 kpa poprzez umorzenie postępowania ze względu na bezczynność strony, podczas gdy celem zawieszenia postępowania było – za sugestią organu- zgromadzenie dowodów.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Stosownie do art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 kpa). Zgodnie zatem z art. 98 § 2 kpa brak wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie 3 lat od dnia jego zawieszenia obliguje organ do uznania odwołania zgłoszonego przez stronę za wycofane.
Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego 14 lipca 2011 r., I OSK 1180/11, (dostępny na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 kpa), należy umorzyć postępowanie w formie decyzji.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że postępowanie administracyjne o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez A. C. i E. C. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostało zawieszone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na skutek wniosku stron. Postanowienie to zawierało pouczenie o treści art. 98 § 2 kpa. W terminie 3 lat od momentu zawieszenia postępowania, tj. do dnia [...] grudnia 2017 r. nie wystąpiono o jego podjęcie. Wobec tego zasadnie organ uznał wniosek za wycofany i prawidłowo umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zapadło na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Okoliczności podniesione przez skarżącego w skardze nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie strony postępowania złożyły wniosek o zawieszenie postępowania (pisma z [...] października 2013 r. i [...] grudnia 2014 r.) Otrzymały również odpis postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. z pouczeniem o treści art. 98 § 2 kpa. Miały więc świadomość na jakiej podstawie postępowanie jest zawieszone i jaki wiąże się z tym rygor. Kwestionowanie w tej sytuacji podstawy zawieszenie nie jest zasadne.
Sąd uznał również, że niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 8 i 9 kpa przez brak uzyskania od stron wyjaśnień, czym podyktowane jest nie złożenie wniosku o podjęcie postępowania Jeżeli zawieszenie postępowania następuje na żądanie strony to tylko do decyzji strony ustawodawca pozostawił decyzję o wystąpieniu z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania. Wskazuje na to treść art. 98 § 2 kpa i art. 101 § 2 kpa. Żadnych działań organu z urzędu, w takiej sytuacji, ustawodawca nie przewidział. Zatem organ nie zajmuje się analizą powodów dla jakich strona nie występuje o podjęcie zawieszonego postępowania. To wola strony decyduje o zgłoszeniu wniosku tak o zawieszenie postępowania jak i o jego podjęcie. Przepis zakreśla tylko termin w jakim wniosek o podjęcie postępowania może być skutecznie zgłoszony. Tym samym Sąd nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.