Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. K.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 363/15.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że Prezydent [...] mimo sądowego zobowiązania do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], pochodzącej z tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...] oraz wezwania skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r. do wykonania powołanego wyroku, nie wydał w sprawie decyzji. Wobec czego skarżący wniósł o: 1) wymierzenie organowi grzywny w wysokości do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego;
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów wg. norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że w celu zakończenia postępowania i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę konieczne jest wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, który stanowić będzie podstawę do określenia wysokości należnego odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.J. DZ. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm, dalej p.p.s.a.), który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie, stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 363/15, uwzględnił skargę skarżącego i zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], pochodzącą z tabeli likwidacyjnej wsi [...], pod Nr [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zakreślony przez Sąd powołanym wyrokiem termin do wydania decyzji, upłynął w dniu 7 lutego 2016 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu Prezydent [...] nie wykonał powołanego wyroku, co czyni zasadną przedmiotową skargę na niewykonanie tego wyroku.
Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W przedstawionych okolicznościach sprawy - biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu na załatwienie sprawy Sąd uznał, iż grzywna w wysokości [...] zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta [...] za niewykonanie ww. wyroku.
Zgodnie z treścią art. 154 § 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka zaszła w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu bezczynność organu po wydaniu wyroku z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 363/15 ma charakter rażącego naruszenia prawa. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia długość trwającego postępowania szczególnie w sytuacji, gdy organ od doręczenia prawomocnego wyroku nie dokonał żadnej czynności do zakończenia postępowania i rozpoznania wniosku. W odpowiedzi na skargę z dnia 30 listopada 2016 r. poinformował, iż do zakończenia postępowania i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę konieczne jest wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego gruntu. Przy czym od tego dnia organ nie podjął praktycznie żadnych kroków zmierzających do załatwienia wniosku odszkodowawczego i to pomimo wezwania skarżącego do wykonania wyroku oraz złożenia do Sądu przedmiotowej skargi 14 lipca 2016 r. Przy czym z punktu widzenia zasady praworządności, która ze swej istoty stanowi o działaniu zgodnym z prawem, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której wyrok Sądu nie jest wykonywany. Tymczasem do dnia rozprawy w niniejszej sprawie, tj. do dnia 10 marca 2017 r. powołany wyrok z dnia 22 lipca 2015 r. nie został wykonany.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1, § 2, § 6 p.p.s.a orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.