Uzasadnienie
W związku ze skargą na uchwałę Zarządu Dzielnicy Żoliborz m. st. Warszawy z [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozytywnej kwalifikacji do przyznania lokalu komunalnego D. K. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. W ostatnim czasie nie posiada własnych dochodów, utrzymując się z pożyczek i darowizn w kwocie ok. [...] zł (miesięcznie). Wszystkie zgromadzone oszczędności, jak wyjaśniła strona, zostały przeznaczone na utrzymanie oraz koszty postępowań eksmisyjnych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Złożony w niniejszej sprawie wniosek uznać należało za uzasadniony, mając na uwadze, że wnioskodawczyni nie posiada oszczędności, jak też własnych bieżących dochodów, które mogłaby przeznaczyć na koszty prowadzonego postępowania sądowego. Środki deklarowane jako pochodzące z pożyczek i darowizn, niezależnie od ich nieznacznej wysokości, nie mogą stanowić źródła pokrycia kosztów opłat sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, jeżeli jego udział strona uznaje za konieczny, wobec czego ustalony w sprawie stan faktyczny powinien zostać uznany za odpowiadający w zakresie jego zasadniczego opisu sytuacji wskazanej w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Trudna sytuacja materialna skarżącej, łącząca się z brakiem zatrudnienia, nie ma charakteru tymczasowego, na co wskazują uwzględnione z urzędu ustalenia przyjęte w postępowaniu sądowym odnoszącym się do innych spraw prowadzonych z udziałem skarżącej (prawomocne postanowienie o przyznaniu prawa pomocy z 17 marca 2011 r., sygn. I SA/Wa 114/11).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.