Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] odmawiającą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], o pow. [...] ha w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej KW Nr [...].
Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy:
Wnioskami z dnia 24 grudnia 1999 r. A. L., D. K. i L. L. zwrócili się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej przy ul. [...].
Wnioski powyższe złożone zostały w trybie ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. Nr 120, poz. 1299). Prawo użytkowania wieczystego powyższej nieruchomości ustanowione zostało umową z dnia [...] stycznia 1977 r. sporządzoną w formie aktu notarialnego, na czterdzieści lat na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Zgodnie z umową niniejszą nieruchomość powyższa oddana została w użytkowanie wieczyste "w celu wybudowania na niej warsztatu [...]". Jak wynika z akt sprawy (m.in. z decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych z dnia [...] września 1972 r. oraz oświadczenia F. i J. L.) [...] ten został wybudowany.
Następnie na skutek wniosku A. L. z dnia 13 czerwca 2005 r., wydana została decyzja nr [...] o warunkach zabudowy w/w nieruchomości.
W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.), utraciły moc przepisy powołanej wyżej ustawy 4 września 1997 r. oraz ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.)
Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] odmówiono przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
Na skutek rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczeniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Prezydent W. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. do spraw wszczętych na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 r. niezakończonych ostateczną decyzją, stosuje się przepisy ustawy z 2005 r. Ponadto analizując stan faktyczny sprawy Prezydent zauważył, że budynek posadowiony na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszej sprawy miał charakter usługowy, co potwierdza brak przesłanek do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w myśl przepisu art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej.
Od decyzji powyższej odwołanie złożyli A. L., D. K. i L. L. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata K. P. Po rozpoznaniu niniejszego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając że brak jest podstaw do jej uchylenia lub zmiany oraz podtrzymało stanowisko przedstawione przez organ pierwszej instancji.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem organu adw. K. P. działający w imieniu A. L., D. K. i L. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zarzucił:
- - naruszenie art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459) poprzez uznanie, że przepis ten jest przepisem właściwym do oceny wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności;
- - naruszenie art. 8 w zw. z art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego;
- - naruszenie art. 6 w związku z art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie za prawidłowy brak doręczenia przez organ decyzji pełnomocnikowi skarżących;
- - naruszenie art. 8 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 w związku art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie przez organ ogólnej zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponadto zarzucono organowi opieszałość w załatwieniu przedmiotowej sprawy, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie na gruncie innych przepisów aniżeli jej wszczęcie.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozpoznawanej przez nie sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach powyższych kryteriów skargę uznać należy za niezasadną.
Na wstępie wskazać należy, że w dniu 13 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175 poz. 1459). Zgodnie z art. 8 niniejszej ustawy do spraw wszczętych na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy nowej ustawy.
Materialno - prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Stosownie do tego przepisu osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności.
Przepisy w/w ustawy nie definiują natomiast pojęcia "przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową lub zabudowę garażami", a jest to w niniejszej sprawie w zasadzie kwestia kluczowa.
Zdaniem Sądu decydujące - dla ustalenia znaczenia tego sformułowania - są zapisy umowy notarialnej o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Stosownie bowiem do treści art. 62 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w umowie o oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób oraz termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.
Również przepisy kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) wskazują, że sposób korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego powinien być określony w umowie o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste (art. 239 § 1 kc).
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], oddana w użytkowanie wieczyste w celu wybudowania na niej warsztatu [...]", nie może być przedmiotem przekształcenia na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej niezależnie od tego, jak kształtowało się przeznaczenie tej nieruchomości w okresie po zawarciu umowy z dnia [...] stycznia 1977 r.
Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. I OSK 918/10 w przypadku nieruchomości zabudowanych na inny cel niż mieszkaniowy lub niezabudowanych garażami, okoliczność późniejszego ich przeznaczenia pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami jest bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia wniosku o przekształcenie. Nie daje zatem podstawy do jego uwzględnienia.
Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że podnoszona w skardze okoliczność wydania przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], na podstawie której budynek posadowiony na nieruchomości położonej przy ul. [...], zmienił charakter z usługowo-mieszkalnego na mieszkalno-usługowy, nie mogła mieć znaczenia dla materialnoprawnej oceny wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
W tej sytuacji uznać należało, że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] odmawiającą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Niezależnie od powyższego, zarzut skargi dotyczący naruszenia art.8 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest niezasadny.
Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Sąd dokonuje kontroli decyzji administracyjnej według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili jej wydania.
Sąd orzekający w sprawie niniejszej ma wiedzę o skierowaniu przez tutejszy sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 8 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest zgodny z art. 2, art..21ust.1 i art. 64ust.2 Konstytucji RP i art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zważyć jednak należy, że nawet satysfakcjonujące skarżących rozstrzygnięcie, które może być w przyszłości przez Trybunał Konstytucyjny wydane, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. W takim przypadku będą mieli oni drogę dochodzenia swoich roszczeń, związanych ze sporną decyzją, w trybie wznowienia postępowania, w oparciu o treść art.145a k.p.a.
Analogicznie pozostałe zarzuty, w tym zarzut niezałatwienia sprawy w terminie zakreślonym przepisami prawa i niedoręczenia pełnomocnikowi decyzji nie podlegają uwzględnieniu jako pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Faktem jest bowiem, że odnośnie opieszałości organu, zainteresowani mieli możliwość podjęcia czynności prawnych na podstawie przepisów o bezczynności a wadliwość doręczenia decyzji nie przeszkodziła im w terminowym wniesieniu skargi, nie wywołała zatem niekorzystnego skutku prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.