Uzasadnienie
B. S. – reprezentowana przez T. S., skargą z 8 lipca 2013 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 358/12.
Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku poprzednika prawnego skarżącej o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] ozn. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały organowi 26 lutego 2013 r.
Wobec braku podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, pismem z 23 maja 2013 r. pełnomocnik strony wezwała Prezydenta W. do wykonania powyższego wyroku. Wezwanie to okazało się bezskuteczne, czego konsekwencją było wniesienie przez stronę wskazanej na wstępie skargi. W jej uzasadnieniu podniesiono, że termin oznaczony wyrokiem już upłynął, a w samej sprawie kilkakrotnie wyznaczane były terminy zakończenia postępowania, które nie były przez organ dotrzymywane.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. stwierdził, że ze względu na złożony charakter postepowania, w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Wskazał także na poinformowanie strony pismem z 9 sierpnia 2013 r. o przyczynach niedotrzymania terminu określonego wyrokiem Sądu oraz o tym, że postępowanie zakończy się do 29 listopada 2013 r. (pisma tego brak w aktach sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W., określonej w sentencji grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 358/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], ozn. nr hip. [...] (złożonego przez poprzednika prawnego skarżącej – L. S.) - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 26 lutego 2013 r., a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął 26 kwietnia 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez pełnomocnika skarżącej do wykonania tego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem.
Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Przypomnieć jednocześnie należy Prezydentowi W., w kontekście jego argumentacji przywołanej w odpowiedzi na skargę, że ustalony wyrokiem Sądu termin załatwienia sprawy nie podlega przedłużeniu na zasadach określonych w art. 36 § 2 k.p.a. Tym samym wyznaczenie przez organ w oparciu tę regulację kolejnego terminu załatwienia sprawy (a tak sytuacja, wg wyjaśnień organu, miała mieć miejsce w niniejszej sprawie) nie uwalnia go od zarzutu niewykonywania wyroku.
W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd (7 miesięcy).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.