Uzasadnienie
H. G. pismem z dnia [...] września 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie utraciło byt prawny w wyniku uchylenia go ostatecznym postanowieniem Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy. Taką przyczynę niewątpliwie stanowi brak przedmiotu zaskarżenia, tj. sytuacja, gdy w dniu wniesienia skargi akt będący jej przedmiotem już nie obowiązuje, gdyż wcześniej został wyeliminowany z obrotu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 1991 r., SA/Wr 168/91; ONSA 1991, nr 1, poz. 28).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest powołane na wstępie postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Jak wynika zaś z akt administracyjnych sprawy Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich ostatecznym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] uchyliła ww. własne postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r., eliminując je tym samym z obrotu prawnego.
Niedopuszczalna jest skarga na akt organu, który to akt został uchylony prawomocnym orzeczeniem organu jeszcze przed wniesieniem skargi, a z taka sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym należało skargę odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zwrócić skarżącej wpis na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy.