Uzasadnienie
M. S. i B. G. - reprezentowane przez adw. J. S. - skargą z dnia 31 sierpnia 2015 r., wystąpiły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 667/14. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku M. S. i B. G. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. [...] dz. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły, że Prezydent nie wykonał wyroku, z dnia 16 lutego 2015 r., pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu. Wobec powyższego skarżące – pismem z dnia 28 lipca 2015 r. – wezwały organ do wykonania wyroku, a wobec jego bezskuteczności wniosły ww. skargę.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi oraz wskazał, że trwa analiza zebranej dokumentacji w celu sporządzenia projektu decyzji merytorycznie kończącej postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona, co skutkuje wymierzeniem Prezydentowi [...] grzywny.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 667/14, zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" dz. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 20 maja 2015 r. Termin wykonania wyroku upłynął więc z dniem 20 lipca 2015 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent [...] nie rozstrzygnął sprawy dotyczącej odszkodowania.
Skoro więc Prezydent [...] w terminie wyznaczonym ww. wyrokiem Sądu, sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. Taka sytuacja prowadzi do podważania zaufania jednostek do organów władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Miarkując wymiar grzywny uwzględniono okres zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku. Ten zaś na dzień orzekania wyniósł ponad półtora roku. Stąd za adekwatną do tego okresu Sąd uznał grzywnę w wymiarze 1500 złotych.
Jednocześnie rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 154 § 2 p.p.s.a., Sąd ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc zatem pod uwagę okres bezczynności organu, w stosunku do terminów załatwiania spraw wynikających z art. 35 k.p.a. oraz fakt, że od dnia otrzymania wyroku organ nie podjął żadnej czynności ukierunkowanej na zakończenie sprawy (pomimo, że pismem z dnia 9 grudnia 2015 r. zawiadomił strony o zgromadzeniu materiału dowodowego dającego podstawę do wydania decyzji) uprawniona jest ocena, że bezczynność przybrała w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy postać kwalifikowaną, a więc rażąco naruszającą prawo.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).