Uzasadnienie
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] umorzyła postępowanie odwoławcze w sprawie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Gminę M. własności mienia obejmującego nieruchomość położoną w M. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka [...] o powierzchni [...] ha.
Organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy.
Burmistrz Gminy M. pismem z dnia 13 maja 2010 r. cofnął odwołanie wniesione od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Odpis wniosku został doręczony stronom postępowania, które nie sprzeciwiły się cofnięciu odwołania. W tych warunkach zaszły podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego jako bezpodstawnego. Stanowisko odwołującego się nie jest także sprzeczne z interesem społecznym.
Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2010 r. wniosła [...] sp. z o. o. w W. Zaskarżając decyzję w całości skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 105 § 2, 77 i 107 § 1 k.p.a.) i wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż [...] sp. z o.o. w W. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł również Burmistrz Gminy M., który cofnął swoje odwołanie. Prawdą jest, że [...] nie sprzeciwiła się umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołania Burmistrza Gminy M., jednakże odwołanie wniesione przez [...] sp. z o.o. nie zostało cofnięte i w tym zakresie nie ma podstawy do umorzenia postępowania. Cofnięcie odwołania przez jedną stronę wobec brak sprzeciwu innej strony winno skutkować co najwyżej umorzeniem postępowania w przedmiocie odwołania złożonego przez Burmistrza Gminy M., a nie w całości, jak ma to miejsce w skarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w skarżonej decyzji zapadło również z naruszeniem przepisu art. 77 k.p.a., gdyż organ pominął zupełnie fakt złożenia odwołania w tej sprawie przez [...] sp. z o.o. Organ odwoławczy naruszył art. 107 § 1 k.p.a., gdyż w przedmiotowej decyzji brak jest oznaczenia stron postępowania.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowe oświadczyła, że jest ona bezzasadna i wobec tego wniosła o jej odrzucenie. Uzasadniając to stanowisko organ wyjaśnił, iż rozstrzygnął o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem wniesionym przez Burmistrza Gminy M. Nie oznacza to, że nie dojdzie do rozpoznania odwołania [...] sp. z o.o., o czym pełnomocnik tej spółki został powiadomiony. Z brak więc przedmiotu zaskarżenia, to jest umorzenia postępowania odwoławczego z odwołania [...], jej "zażalenie" winno ulec odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), potwierdza, iż w sprawie administracyjnej naruszono przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Analiza zaskarżonej decyzji, z uwagi na niekwestionowane okoliczności przedmiotowej sprawy administracyjnej w tym fakt wniesienia odwołania przez Gminę M. i [...] sp. z o.o. w W. oraz skuteczne cofnięcie odwołania jedynie przez pierwszą z wymienionych stron, potwierdza, iż decyzja ta nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Nie wynika w szczególności z zaskarżonej decyzji, iż akt ten dotyczy wyłącznie postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem wniesionym przez Gminę M. Powyższe stanowisko organ uwzględni przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ponadto oceniając czy zasadne i właściwe jest umorzenie postępowania w odrębnej decyzji w zakresie dotyczącym odwołania wniesionego przez Gminę M. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., II OSK 1109/07, niepubl.)
Z odpowiedzi na skargę wynika, iż wydana decyzja miała odnosić się wyłącznie do odwołania wniesionego przez Gminę M. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że odpowiedź na skargę nie jest aktem administracyjnym, którego treść i stanowisko w nim ujęte może uzupełnić rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji lub konwalidować inne braki decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1999 r., niepubl.). Stąd wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogły mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowym.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż zarzuty [...] sp. z o.o. w zakresie naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze są zasadne skoro skarżąca nie cofnęła odwołania. Wobec tego właściwe stało się uwzględnienie wniosku skarżącej i uchylenie zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Sąd zauważa, iż naruszenie przepisów proceduralnych może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności badanego aktu, jeżeli zostało wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a. (wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, niewykonalność decyzji). W konsekwencji inne naruszenia przepisów proceduralnych nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., I OSK 1472/09, niepubl.). W tej sytuacji potwierdzenie naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Nie było także możliwe uwzględnienie wniosku skarżącej i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania", gdyż wydania wyroku zawierającego takie rozstrzygnięcie nie przewidują obowiązujące przepisy, a w szczególności art. 145 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.
O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.