Uzasadnienie
ISA/ WA 1967/04
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] na podstawie - art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania E. O. od decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję
Jak wynika ze zgromadzonego przez organ administracji publicznej materiału dowodowego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. umorzył postępowanie o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie K. wszczęte z wniosku o poprawę warunków mieszkaniowych złożonego w dniu [...] marca 2003 roku przez starszego [...] w stanie spoczynku E. O..
Od powyższej decyzji E. O. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że wydana decyzja jest niezadowalająca i krzywdząca, ponieważ "nie uwzględniono przyznanych prawnie praw do dodatkowej normy powierzchni mieszkaniowej na stałe". Ponadto odwołujący oczekuje wydania decyzji sprawiedliwej, ponieważ nie ma możliwości zamieszkiwać w jednopokojowej kwaterze przy schorzeniach jego i żony.
E. O. powołał się na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...], z dnia [...] czerwca 1998 roku na mocy której, przyznane zostało uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej na stałe ze względu na stan zdrowia M. O., żony E.O..
W uzasadnieniu decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał, że w dniu 1 lipca 2004 roku weszła w życie nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej dokonana ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203; Dz. U. Nr 151, poz. 1596). Zgodnie z art. 19 ust. 5 w/cyt. ustawy postępowania w sprawach wniosków o przydział osobnej kwatery stałej dyrektorzy oddziałów regionalnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej umarzają. W myśl art. 19 ust. 6 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, listy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzone do dnia 30 czerwca 2004 roku (...) stają się wnioskami, o których mowa wart. 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - w brzmieniu obowiązującym od dnia l lipca 2004 roku - i realizowane są w pierwszej kolejności.
Natomiast zgodnie z przepisem art. 24 ust. l w/cyt. ustawy decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym dyrektor oddziału regionalnego Agencji właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko wydaje na wniosek dowódcy jednostki wojskowej i tylko na czas pełnienia obowiązków przez żołnierza służby stałej na tym stanowisku.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E. O.. W uzasadnieniu podnosił, że zaskarżoną decyzją został pozbawiony nabytego prawa do dodatkowej powierzchni mieszalnej kwatery, naruszono jego prawo do poprawy warunków mieszkalnych, ponadto został pozbawiony możliwości złożenia wniosku i otrzymania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Wnosił o zasądzenie kwoty 150.000 zł jako zadośćuczynienie i jednocześnie ekwiwalent za rezygnację z zamieszkałej przez niego kwatery oraz o zasądzenie kwoty 50.000 zł na rzecz Polskiego Związku [...].
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2004 roku Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W dniu zaś 01.07.2004 r weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r., o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw / Dz U z 2004 r Nr 116 poz. 1203 l, która wprowadziła nowe zasady postępowania w zakresie zakwaterowania żołnierzy zawodowych i innych osób.
Zgodnie ze znowelizowaną od dnia 1.07.2004 r ustawą z dnia 22.061995 r o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr. 42 poz. 368 z późn. zm.) zasób mieszkaniowy pozostający w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przeznaczony jest wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych. Zmiany zaistniały również w uwzględnianiu uprawnień do powierzchni mieszkalnej /zwanej obecnie powierzchnią użytkową podstawową!. W świetle art. 26 znowelizowanej ustawy)' do powierzchni mieszkalnej lokalu mieszkalnego / kwatery / nie uwzględnia się uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej przyznane na stałe ze względu na stan zdrowia.
Wobec powyższego z dniem 01.07.2004 r skarżący utracił uprawnienie do przydziału lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem dodatkowej powierzchni mieszkalnej przyznanej ze względu na stan zdrowia żony i nie przysługuje mu poprawa warunków mieszkaniowych.
W myśl aktualnie obowiązujących przepisów, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzje o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym żołnierzowi zawodowemu służby stałej na wniosek dowódcy jednostki wojskowej (art. 24 ust.
- 1) lub za zgodą Ministra Obrony Narodowej innej osobie (art. 29)
Obecnie obowiązująca ustawa nie przewiduje przydziału lokalu mieszkalnego (kwatery) na wniosek żołnierza zawodowego służby stałej lub innej osoby. Dlatego postępowanie prawidłowo zostało wszczęte, a następnie umorzone z mocy art. 19 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej oraz niektórych innych.
W świetle powyższych przepisów uznać należy, że od l lipca 2004 roku brak jest podstawy prawnej do zrealizowania prawa do kwatery osobie uprawnionej do renty wojskowej poprzez przydział osobnej kwatery stałej w ramach poprawy warunków mieszkaniowych w związku z przyznaniem uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej przyznanej na stałe ze względu na stan zdrowia żony uprawnionego Pani M. O..
Mając powyższe na względzie na podstawie artykułu 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę należało oddalić.