Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 września 2015 r. A. L. i E. L., reprezentowani przez radcę prawnego [...], wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 66/13.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezydent [...] mimo sądowego zobowiązania do rozpoznania wniosku z dnia 5 grudnia 2003 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), ozn. nr hip. [...] oraz wezwania skarżących z dnia 16 kwietnia 2014 r. do wykonania powołanego wyroku nie wydał w sprawie decyzji. Wobec czego skarżący wnieśli o wymierzenie organowi grzywny.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy podlega analizie mającej na celu ustalenie, czy w przypadku przedmiotowej nieruchomości zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznanie odszkodowania. Organ wskazał, że w celu zakończenia postępowania i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę zostanie zlecone wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, który stanowić będzie podstawę do określenia wysokości należnego odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Z analizy akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 66/13 uwzględnił skargę skarżących i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 5 grudnia 2003 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), ozn. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Zakreślony przez Sąd powołanym wyrokiem termin do wydania decyzji upłynął w dniu 7 października 2013 r.
Pomimo upływu zakreślonego terminu, Prezydent [...] nie wykonał powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r.
Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W przedstawionych okolicznościach sprawy - biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu na załatwienie sprawy oraz to, że Prezydent [...] nie poczynił czynności bezpośrednio zmierzających do rozpoznania wniosku odszkodowawczego Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 1.000,00 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta [...] za niewykonanie w/w wyroku
Jednocześnie rozpoznając sprawę stosownie do treści art. 154 § 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka zaszła w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu bezczynność organu po wydaniu wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 66/13 miała charakter rażącego naruszenia prawa. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia długość trwającego postępowania oraz to, że organ po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu z dnia 23 maja 2013 r. wraz z aktami administracyjnymi sprawy nie podjął żadnych kroków zmierzających do załatwienia wniosku odszkodowawczego i to pomimo wezwań skarżących do wykonania wyroku oraz złożenia do Sądu przedmiotowej skargi z dnia 30 września 2015 r. Natomiast - jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę - do zakończenia postępowania i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę konieczne jest jeszcze wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego.
Jednocześnie zauważyć należy, że organ nie poinformował stron o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu wniosku. Przy czym z punktu widzenia zasady praworządności, która ze swej istoty stanowi o działaniu zgodnym z prawem, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której wyrok Sądu nie jest wykonywany.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 154 § 1, § 2, § 6 p.p.s.a. (pkt 1 i 2 wyroku) orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a.