Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...].
Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] Prezydent [...] odmówił P. S. przyznania zasiłku celowego na zakup żywności i opłatę najmu pokoju.
Pismem z dnia [...] marca 2015 r. P. S. wystąpił z wnioskiem o wygaszenie decyzji z dnia [...] lutego 2014 r.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] odmówił wygaszenia własnego orzeczenia z dnia [...] lutego 2014 r., wskazując na brak przesłanek określonych w art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a) uzasadniających uwzględnienie wniosku.
Od powyższej decyzji P. S. złożył odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent [...] prawidłowo odmówił wygaszenia decyzji pomocowej. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne przesłanki opisane w art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniające wygaszenie decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Kolegium nie stwierdziło w szczególności podstaw do uznania, że decyzja o odmowie przyznania zasiłku celowego stała się bezprzedmiotowa.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2015 r. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami procedury administracyjnej. W związku z czym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, jak też o wymierzenie grzywny organowi za niezałatwienie sprawy w ustawowym trzydziestodniowym terminie. P. S. zarzucił również Kolegium naruszenie art. 24 K.p.a. w zw. z art. 27 K.p.a., poprzez brak rozpoznania jego wniosku o wyłączenie członków kolegium, obejmującego m. in. członków składu orzekającego w zaskarżonym postanowieniu, który to wniosek nie został zresztą prawidłowo podpisany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że Skarżący nie wskazał na żadne nowe okoliczności sprawy, które miałyby wpływ na wynik rozstrzygnięcia, zaś do podniesionych zarzutów organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Kolegium, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie naruszył prawa.
Podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi art. 162 K.p.a. Zgodnie z treścią § 1, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli kumulatywnie spełnione zostały dwie przesłanki, a mianowicie decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;
- 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał na to organ - nie zaistniała żadna z ww. przesłanek uzasadniających konieczność wygaszenie decyzji.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że z bezprzedmiotowością orzeczenia mamy do czynienia wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana w skutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo bądź obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przesłał istnieć lub utracił kwalifikację) – por. wyrok NSA z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 4/07, Legalis). Analizując powyższe zapisy, nie można zatem stwierdzić, aby decyzja, z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiająca przyznania Skarżącemu (istniejącemu podmiotowi decyzji) zasiłku celowego, mała by stać się bezprzedmiotowa. Nie istnieje również przepis prawa nakazujący stwierdzenie jej wygaszenia. Przede wszystkim decyzja ta, nie nałożyła na Skarżącego jakichkolwiek praw, czy obowiązków, które przestałyby istnieć. Nie była również wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, którego strona nie dopełniła. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że wygaszenie decyzji pomocowej miałoby leżeć w interesie społecznym lub interesie strony.
W związku z tym należy w całości podzielić argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a skargę jako bezzasadną oddalić.
W ocenie Sądu niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. I tak zarzuty dotyczące bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest ocena prawidłowości decyzji w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji, a nie skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Z kolei nierozpoznanie wniosku skarżącego (nawet takiego, który nie zostałby podpisany) o wyłączenie członków składu orzekającego wydającego zaskarżone orzeczenie, w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto z akt nie wynika, by członkowie Kolegium orzekający w sprawie podlegali obligatoryjnemu wyłączeniu, z przyczyn opisanych w art. 24 § 1 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.