Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania B. J. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, utrzymało powyższą decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podano, że decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Prezydent W. przyznał B. J. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie za okresu od 1 marca do 31 sierpnia 2003 r.
W decyzji tej B. J. został pouczona, że w wypadku stwierdzenia, iż nie opłaca ona na bieżąco przypadającej na nią części wydatków za mieszkanie, wypłata przyznanego dodatku zostanie wstrzymana odrębną decyzją do czasu uregulowania zaległości.
Pismem z dnia 12 maja 2003 r. (L.dz. [...]) Spółdzielnia [...] powiadomiła organ, który przyznał dodatek mieszkaniowy, że B. J. nie wnosi przypadającej na nią części opłat za lokal. Dlatego też Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją z dnia [...] marca 2003 r.
Od decyzji tej B. J. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. podnosząc, że w Sądzie Rejonowym w W. zawisła sprawa o sygn. akt [...] z powództwa Spółdzielni [...], której przedmiotem jest prawidłowe naliczenie czynszu, ponieważ zdaniem B. J., spółdzielnia nieprawidłowo nalicza jej opłaty za zużycie wody.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2003 r. zalecając przeprowadzenie postępowania mającego wyjaśnić zarzuty wnoszącej odwołanie.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okazało się, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie o sygn. [...] (d. sygn. [...]) na podstawie art. 177 § 1 pkt 5 kpc. W związku z powyższym organ pierwszoinstancyjny nie znalazł podstaw do odwieszenia wstrzymanego dodatku, ponieważ nie wiadomo w jakim czasie kwota, którą mogłaby ewentualnie odzyskać B. J., mogłaby zostać zaliczona na poczet jej zaległości czynszowych i decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] ponownie orzekł o wstrzymaniu wypłaty B. J. dodatku mieszkaniowego.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożyła B. J. Organ rozpoznając odwołanie powołał się w uzasadnieniu decyzji na przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. - o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) podnosząc, że są one przepisami o tzw. charakterze wiążącym, co nie pozwala na zastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy uznania administracyjnego. Dodatki mieszkaniowe na podstawie powyższej ustawy mogą być przyznane jedynie osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny i spełniającym łącznie dwa kryteria:
- - powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu nie może przekraczać w przypadku gospodarstwa jednoosobowego – 35 m² (art. 5 ust. 1),
- - średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznane takiej pomocy nie przekracza 160% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (art. 17 ust. 1).
Muszą być także spełnione inne warunki, między innymi wynikające z treści art. 7 ust. 11 ustawy powyższej, z którego wynika, że jeżeli osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji administracyjnej do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji wstrzymującej wypłatę, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W przypadku uregulowania zaległości w terminie określonym wyżej wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.
W ocenie organu, toczący się przed Sądem proces o zapłatę z powództwa spółdzielni mieszkaniowej, a nie B. J. nie ma wpływu na obowiązek ponoszenia przez nią części opłat za lokal, na który przyznano dodatek mieszkaniowy ze środków publicznych.
Zatem organ pierwszoinstancyjny miał obowiązek wstrzymać wypłatę dodatku mieszkaniowego i dlatego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2004 r. za zgodną z prawem.
Skargę na decyzję z dnia [...] października 2004 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. J. wnosząc o jej uchylenie w całości z powodu jej niezgodności z przepisami prawa. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżona decyzja stanowi jaskrawy przykład działań nie znajdujących uzasadnienia w przepisach prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza, że może decyzję uchylić bądź stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadku naruszenia przez jej wydanie przepisów prawa materialnego lub procesowego.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się powyższych naruszeń. Organy obu instancji wydając decyzję w sprawie prawidłowo zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. - o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734).
Z przepisu art. 7 ust. 11 wyraźnie wynika, że organ "wstrzymuje wypłatę dodatku mieszkaniowego", jeżeli osoba, której przyznano taki dodatek nie opłaca na bieżąco części opłat na nią przyznających, nie ma zatem żadnej możliwości zastosowania uznania administracyjnego. Sytuacja taka zaistniała bezspornie w niniejszej sprawie.
Organ nie naruszył także przepisów postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja został wydana w oparciu o prawidłowo i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, zatem Sąd nie miał podstaw do jej wzruszenia.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.