Uzasadnienie
J. R., W. R. i I. E. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 434/12. W skardze wnieśli o: 1) wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej w przepisie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "Ppsa";
2) zasądzenie od Prezydenta [...] na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 434/12 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku J. R., W. R. i I. E. o odszkodowanie za nieruchomość oznaczoną jako działkę nr [...], położoną w [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...] wydzielonej z nieruchomości "[...]" w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W piśmie z dnia 18 czerwca 2013 r. wezwali Prezydenta [...] do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 434/12 w terminie do dnia 21 czerwca 2013 r. Wezwanie to okazało się bezskuteczne. Zdaniem skarżących, organ nie może tłumaczyć swojej bezczynności trudnościami wynikającymi z dużej liczby rozpoznawanych spraw, brakiem etatów, czy środków pieniężnych. Termin dodatkowy wyznaczony przez Sąd w wyroku nie może natomiast ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 Kpa.
Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że przed Prezydentem [...] prowadzone jest z wniosku dawnego właściciela postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...] ozn. hip. "[...]" dz. [...], zgodnie z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) – zwanej dalej "ugn". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r. zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J. R., W. R. i I. E. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem (do 4 czerwca 2013 r.). Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. pełnomocnik stron został poinformowany, że z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SABAWa 434/12. Jednocześnie jako datę zakończenia postępowania wskazano dzień 31 października 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 434/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 11 maja 2010 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] w rejonie ul. [...], [...] i [...] oznaczonej numerem działki [...] o pow. [...] m2, wydzielonej z nieruchomości hipotecznej pod nazwą "[...]" [...] - w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu 4 czerwca 2013 r., skoro – jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 434/12 prezentaty organu dołączonej do zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma sądowego doręczającego wyrok – Prezydent [...] otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy w dniu 4 kwietnia 2013 r. Poza sporem jest, że w zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał wniosku z dnia 1 maja 2010 r. o przyznanie odszkodowania za przejęcie przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu.
Skarga Jerzego R., W. R. i I. E. o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna.
Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ustalenie wysokości grzywny, ponieważ zgodnie z art. 154 § 6 Ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 poz. 1440 ze zm.). Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy.
Z akt sprawy wynika, że do dnia orzekania przez Sąd nie wystąpiły w toku postępowania administracyjnego okoliczności, o których mowa w art. 35 § 5 Kpa powodujące przerwę w biegu terminu na załatwienie sprawy. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że organ pismem z dnia [...] lipca 2013 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącego poinformował stronę o przyczynach niedotrzymania terminu wynikającego z wyroku Sądu i wskazał nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 października 2013 r.
Biorąc powyższe pod uwagę trzeba wskazać, że organ nie był w sprawie zupełnie bezczynny, ponieważ wykonał obowiązek informacyjny z art. 36 Kpa. Zwłoka organu w wykonaniu wyroku Sądu wynosi ponad 9 miesięcy, a więc nie jest szczególnie nadmierna na tle tego typu spraw rozpoznawanych przez Sąd. Nie można pominąć tego, że sprawy prowadzone w oparciu o przepis art. 215 ust. 2 ugn należą do spraw szczególnie skomplikowanych. W niniejszej sprawie nie wystąpił przypadek wielokrotnego niewykonania przez organ wyroku Sądu. W tej sytuacji Sąd uznał, że adekwatną sankcją finansową dla Prezydenta [...] jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł. Zdaniem Sądu, wnioskowana przez skarżących grzywna w wysokości maksymalnej opiewającej na kwotę 36.500,60 zł, stanowiąca dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2013 r. (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. - M. P. z 2014 r. poz. 146), byłaby zbyt surową represją dla organu w tej konkretnej sprawie.
Z tego względu Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 6 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).