Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpoznaniu wniosku Z. O., J. O., K. B., E. W., H. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1951 r. nr [...] oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] września 1950 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...][...]ozn. nr hip. [...] w części określonej w aktach notarialnych obejmujących sprzedaż lokali mieszkalnych nr: [...] w budynku posadowionym na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] wchodzącej w skład przedmiotowej nieruchomości oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzającej ich nieważność, uchylił ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. w części dotyczącej dz. ew. nr [...] z obrębu [...] stanowiącej własność m. st.
Warszawy i w tej części umorzył postępowanie przed organem I instancji (pkt 1) oraz utrzymał w mocy ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym działek ew. nr [...] oraz [...] z obrębu [...] stanowiących własność m. st. Warszawy.
Na powyższą decyzję H. M. pismem z dnia 25 października 2015 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 27 listopada 2015 r. skarżąca H. M. oświadczyła, że cofa skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.