Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u S. K. choroby zawodowej - obustronne upośledzenie słuch typu odbiorczego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przy określonej etiologii chorób wywołanych hałasem, oprócz czynników takich jak przekroczenie wartości normatywów higienicznych i czasu pracy, znaczną rolę odgrywa również osobnicza wrażliwość pracownika, zaś czasokres, czy stopień narażenia na oddziaływanie szkodliwych czynników środowiska nie przesądza samo przez się o uznaniu choroby za chorobę zawodową.
Jak wskazał organ odwoławczy - organy inspekcji sanitarnej nie mogą zmieniać orzeczeń lekarskich wystawianych przez uprawnione jednostki służby zdrowia, a orzeczenie takie z dnia [...] września 2003 r. dotyczące zainteresowanego, wskazywało brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu.
Skargę na powyższą decyzję złożył zainteresowany domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. Zdaniem skarżącego, o schorzeniu decyduje związek przyczynowy pomiędzy tym schorzeniem a warunkami pracy, nie zaś stopień jej zaawansowania, jak przyjmują organy.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty skarżącego, iż o przyjęciu choroby zawodowej winien decydować związek przyczynowy a nie stopień niedosłuchu, należy uznać za trafny.
Jak wynika z akt administracyjnych zainteresowany wystąpił z wnioskiem o wdrożenie postępowania w celu rozpoznania choroby zawodowej w dacie [...] sierpnia 2002 r., co decydowało o przeprowadzeniu tego postępowania w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2003 r. będące podstawą do orzekania przez organ wykazało obustronne upośledzenie słuchu typu odbiorczego w stopniu nie dającym podstawy do uznania tego niedosłuchu za chorobę zawodową (16,6 dB), bowiem jako kryterium określające stopień upośledzenia słuchu do uznania choroby zawodowej przyjęto uszkodzenie o wielkości co najmniej 30 dB w uchu lepiej słyszącym.
Jak wynika z dokumentacji skarżący był w latach 1978-2001 zatrudniony na stanowisku starszego rzemieślnika w [...] i w trakcie wykonywania obowiązków służbowych był narażony na hałas wykonując prace związane z konserwacją i naprawą metalowych elementów wyposażenia obiektów [...], a nadto wykonywał czynności jako pracownik w maszynowni wentylatorów, nadzorując pracę urządzeń.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W pozycji 15 przedmiotowego wykazu chorób zawodowych znajduje się "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Sformułowanie to decyduje o braku podstaw prawnych, aby z prawnego pojęcia choroby zawodowej eliminować uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Takiego ograniczenia omawianej choroby nie przewidują przepisy prawa materialnego. O braku podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenie słuchu wywołanego hałasem, ze względu na stopień tego uszkodzenia wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, z dnia 3 lutego 1999 r., III RN 110/98 i z dnia 14 marca 2002 r., III RN 78/01.
Również Sąd Najwyższy wskazał, że resortowe zalecenia metodologiczne, nie będące w przedmiotowym zakresie źródłem prawa, nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia rozpatrywanego w sprawie problemu prawnego.
Podobnie w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 1998 r. I SA 1342/98 stwierdzając, że wytyczne metodologiczne Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej z 1987 r. wskazujące, iż podstawą zakwalifikowania ubytku słuchu jako choroby zawodowej jest ubytek słuchu o wartości co najmniej 30 dB w uchu lepiej słyszącym, nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej dla pracownika. O charakterze uszkodzenia jako chorobie zawodowej przesądza wyłącznie związek uszkodzenia z pracą, a nie jego rozmiar. Rozmiar danego uszczerbku na zdrowiu i jego charakter może mieć znaczenie jako kryterium istnienia skutków w zakresie zdolności do pracy i przy ustalaniu wielkości odszkodowania. W żadnym jednak razie nie można przyjmować - jak to czyniły jednostki organizacyjne orzekające o uszczerbku zdrowia - rozmiaru doznanego uszczerbku jako kryterium kwalifikacyjnego związku z pracą.
Brak jest bowiem podstaw, aby z wytycznych wyciągać wniosek, iż ubytek poniżej 30 dB nie jest uszczerbkiem na zdrowiu. Zgodnie więc z utrwalonym orzecznictwem, w sprawach prowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, konieczne było ustalenie niedosłuchu i związku przyczynowego, natomiast stopień niedosłuchu pozostawał bez znaczenia.
Wobec niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ, a tym samym naruszenia art. 7 i 77 kpa Sąd uchylił obie decyzje administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wyrok wydano z zastosowaniem art. 152 ustawy.