Uzasadnienie
W skardze z dnia 5 maja 2014 r. r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, Gmina [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wskazała, że ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego postanowienia przesądzającego o tym, że nieruchomość ziemska nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z uwagi na ostateczność decyzji Wojewody [...]. Tym samym brak wstrzymania postanowienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki, jak również stoi w sprzeczności z interesami wielu mieszkańców miasta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji/postanowienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty jakimkolwiek uzasadnieniem, jak i stosownymi dowodami.
Problematyka wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których dany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zgodnie z przeważającymi poglądami doktryny do "wykonania" nie kwalifikują się wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można bowiem mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia odmownego, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania.
Zaskarżone postanowienie ma charakter odmowny, bowiem organ II instancji stwierdził o niedopuszczalności odwołania od decyzji stwierdzającej, że działka Nr [...] oraz [...], położona w B. nie podpadała pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Tym samym zaskarżone postanowienie, nie nałożyło na stronę żadnych obowiązków, ani nie przyznało jej praw określonych w przepisach prawa. Natomiast instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt ten nakłada na stronę określone przepisami prawa i obowiązki, kiedy wykonanie tego aktu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia