Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. P. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał P. P. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 8 sierpnia 2016 r. (data stempla biura podawczego) skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
W piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. Okręgowa Izba Radów Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego M. B. na pełnomocnika z urzędu P. P. W dniu 9 grudnia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej stanowiące uzupełnienie wniesionego przez skarżącą w dniu 8 sierpnia 2016 r. zażalenia. W piśmie tym pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie przedstawione przez skarżącą w zażaleniu jednocześnie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W piśmie tym pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną wg. norm przepisanych oraz świadczył, iż opłata z tego tytułu nie została uiszczona ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I OZ 1757/16 oddali zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 29 lipca 2016 r. odrzucające skargę.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) i od tego dnia utraciło moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1805). Jednakże na mocy § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Wobec tego, że postępowania wywołane zażaleniem zostało w niniejszej sprawie wszczęte i niezakończone przed 2 listopada 2016r., a zatem przed dniem wejścia w życie wskazanego powyżej rozporządzenia do rozpoznania wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe tj. przepisy rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem skargi, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Opłata maksymalna w sprawie przed sądem administracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz która nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 480 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit d) rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 240 zł.
Tak określona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi 1/2 jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku 120 zł.
W ocenie referendarza sądowego, biorąc pod uwagę nakład pracy radcy prawnego, przedmiotowa kwota jest adekwatna do czynności podjętych w sprawie, a także uwzględnia stopień zawiłości sprawy. Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %). W konsekwencji wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynosi 147,60 zł.
Z powyższych względów, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a oraz powołanych powyżej przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.