Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1993/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania.
Pismem z dnia 3 września 2014 r. pełnomocnik K.W. i M.W. wniósł o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1993/14 poprzez orzeczenie o kosztach procesu na podstawie art. 208 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Jak wynika z przepisów art. 200 i art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. Stosownie do art. 208 p.p.s.a. niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Należy przy tym zauważyć, że art. 208 dotyczy niewłaściwego zachowania strony jednakże w postępowaniu sądowym (por. art. 1 p.p.s.a.), a nie administracyjnym (porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., FZ 284/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 122). Fakt, że czynność skarżącego jako strony postępowania sądowego sprowadziła się w niniejszej sprawie do wniesienia skargi nie uzasadnia zdaniem Sądu przyznania kosztów postępowania uczestnikom w oparciu o art. 208 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że skorzystanie przez stronę z prawa zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może być utożsamiana z niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, albowiem stanowi ona realizację prawa do sądu zagwarantowaną w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Brak stawiennictwa na rozprawie również nie może stanowić podstawy do takiej oceny, albowiem nie zarządzono obowiązkowego stawiennictwa na rozprawie stron na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 § 2 i 3 oraz art. 208 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.