Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], ze względu na nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego od skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał odpis ww. postanowienia w dniu 17 marca 2017 r.
W dniu 24 marca 2017 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniach od 10 stycznia 2017 r. do 5 lutego 2017 r. z powodów osobistych nie przebywał pod adresem zamieszkania, więc nie miał możliwości odebrania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia opłaty. Dodał, że nie wpłacenie opłaty sądowej nie nastąpiło przez jego zaniedbanie, tylko z powodu niewiedzy, że do uiszczenia wpisu został wezwany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., określanej dalej p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, a we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu, jednak nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie dokonał jednocześnie czynności dla której określony był termin.
Wskazać należy, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. l SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące niemożność zachowania terminu np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp.
Z pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. wynika, że jedyną okolicznością mającą uzasadniać wniosek było nie przebywanie przez skarżącego pod adresem zamieszkania w dniach od 10 stycznia 2017 r. do 5 lutego 2017 r. z powodów osobistych. W ocenie Sądu, okoliczność ta nie może wyłączyć winy w niezachowaniu terminu. Składając bowiem skargę strona powinna liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji z Sądu w sprawie i zamierzając opuścić miejsce zamieszkania na dłuższy czas powinna poinformować Sąd o tym, wskazując jednocześnie adres do korespondencji, pod którym będzie przebywać. Ponadto, skarżący wiedząc, że będzie przebywał prawie miesiąc poza miejscem zamieszkania mógł upoważnić jakąś osobę z rodzinny, bądź inną zaufaną osobę do odbioru korespondencji z Sądu w jego imieniu.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca swoim zachowaniem nie dołożyła należytej staranności, aby uniknąć lub zmniejszyć ryzyko negatywnych skutków, jakie wystąpiły. W związku z tym, wskazana we wniosku argumentacja nie może spowodować przywrócenia terminu, bowiem podane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.