Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 i art. 103 kodeksu postępowania administracyjnego z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego przez J. M. i K. M. w miejscowości N., powiat J., woj. L. W uzasadnieniu podano, że z wnioskiem w powyższej sprawie K. M. zwrócił się do Wojewody [...] w dniu [...] kwietnia 2006 r.
Przed złożeniem formalnego wniosku o wydanie decyzji pismem z dnia [...] października 2005 r. wnioskodawca został poinformowany o konieczności uzupełnienia dokumentacji, m.in. o postanowienie sądowe o nabyciu spadku po właścicielach pozostawionej nieruchomości oraz o pozostałych brakach, które uniemożliwiają wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za pozostawione mienie. Braki te nie zostały usunięte.
W dniu [...] lipca 2007 r. wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych postanowień spadkowych po właścicielach pozostawionej nieruchomości i nie zamierza takich postępowań przeprowadzać.
Kwestią zasadniczą jest wykazanie przez wnioskodawcę swojego interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, co w przypadku ustalenia spadkobierców osoby zmarłej możliwe jest wyłącznie poprzez przedłożenie prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu po niej spadku.
Z uwagi na fakt, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sądu w sprawie ustalenia spadkobierców właścicieli pozostawionej nieruchomości niniejsze postępowanie, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszono.
Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 124 § 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia K. M., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r.
W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje:
Wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty K. M. złożył dnia [...] kwietnia 2006 r. Do wniosku tego nie zostało załączone postanowienie sądu o nabyciu spadku po właścicielach pozostawionej nieruchomości. W aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1-3, wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania.
Kwestią zasadniczą w sprawie jest wykazanie przez wnioskodawcę swojego interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, co w przypadku ustalenia kręgu spadkobierców osoby zmarłej możliwe jest wyłącznie poprzez przedłożenie prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu po niej spadku.
Wobec tego, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Minister Skarbu Państwa uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Na powyższe postanowieniem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. M. Skarżący wskazał - w uzupełnieniu dowodów o prawie do spadku po rodzicach jako ich jedyny spadkobierca - że odnalazł dwóch żyjących koronnych świadków: J. F. i Z. T. Zdaniem skarżącego w ten sposób zostały usunięte wszystkie możliwe do usunięcia braki, zeznania świadków i złożona wcześniej przez K. M. przysięga o należnym mu spadku powinny upoważnić do bezwzględnego rozliczenia Skarbu Państwa [...], Polaka, Patrioty, Poety Faktu. Skarżący zwrócił się do Ministra Skarbu Państwa, za pośrednictwem którego wnosił skargę, o skierowanie sprawy do Sądu celem ostatecznego rozstrzygnięcia i wydania wyroku w sprawie.
Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Na wstępie należy podnieść, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga może być uznana za uzasadnioną i zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w danej sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.
Ponadto wyjaśnić trzeba, że sądy administracyjne uprawnione są wyłącznie do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie może - czego domagał się skarżący - rozpoznać merytorycznie sprawę, zastępując w tym zakresie właściwe organy administracji publicznej.
W świetle materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego, na podstawie którego sąd zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy wydaje wyrok nie budzą wątpliwości dokonane przez organ ustalenia faktyczne. W istniejącym stanie sprawy uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania znajduje uzasadnienie w treści powołanego przez Ministra Skarbu Państwa art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Dodać należy, że kwestionowane przez K. M. postanowienie jest dla strony korzystne. Wojewoda [...] winien bowiem - zgodnie z zaskarżonym postanowieniem - wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych w terminie 6 miesięcy od doręczenia wezwania. Uzupełnienie braków umożliwi merytoryczne rozpatrzenie wniosku dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego.
Wobec powyższego, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.