Uzasadnienie
Minister Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w [...], decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...].
Decyzja Ministra Rozwoju wydana została w następującym stanie faktycznym i ocenie prawnej sprawy.
[...] S.A. z siedzibą w [...] Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] zwróciły się do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], obejmującego działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2.
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1311 ze zm.), decyzją z dnia [...] maja 2020 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...], obejmującego działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o pow. [...]m2.
Organ wskazał, że przepis art. 34 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" określa przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje skutek w postaci przejścia prawa własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa i jednoczesne ustanowienie prawa użytkowania wieczystego tego gruntu na rzecz [...] S.A., wraz z własnością urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Do zaistnienia opisanego zdarzenia prawnego konieczne jest, aby przesłanki wskazanego przepisu były łącznie spełnione w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz 27 października 2000 r. w zakresie własności Skarbu Państwa oraz posiadania [...]. Stosownie do zapisów księgi wieczystej [...] prowadzonej m.in. dla ww. działek ewidencyjnych, w drodze decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]z dniem 27 maja 1990 r. właścicielem przedmiotowej nieruchomości stała się Gmina [...]. Wobec powyższych ustaleń, przedmiotowy grunt w dniu 5 grudnia 1990 r. nie stanowił własności Skarbu Państwa, a zatem nie została spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu objętego wnioskiem.
W odwołaniu od powyższej decyzji [...] S.A. nie zgodziły się z organem I instancji, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa i prawa użytkowania wieczystego przez [...] S.A.
Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Rozwoju decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. Organ drugiej instancji zaznaczył, że decyzja Wojewody [...] wydana została m.in. na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" i przytoczył treść tego przepisu. Z treści znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej Nr [...] wynika, że na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] z dniem 27 maja 1990 r. właścicielem przedmiotowej nieruchomości stała się Gmina [...] Powyższe oznacza, że w dniu 5 grudnia 1990 r., jak i w dniu 27 października 2000 r. przedmiotowe działki, nie stanowiły własności Skarbu Państwa, a tym samym w stosunku do przedmiotowej nieruchomości nie została spełniona przesłanka własności państwowej.
W skardze na opisaną wyżej decyzję Ministra Rozwoju [...] Spółka Akcyjna Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], podniosła następujące zarzuty:
- 1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:
- a. art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,
- b. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;
- 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. z 2018 r. poz. 1311 ze zm.; dalej: U.K.R.) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż [...] S.A. nie nabyły z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, ze względu na nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa prawa własności nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 r.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. oraz o rozpatrzenie sprawy ponownie i stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, a gdyby nie było to możliwe - przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Wniosła również o zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, [...] S.A. w Warszawie, Oddział Gospodarowania nieruchomościami w [...], zwróciły się do Wojewody [...] z wnioskiem o uwłaszczenie, w trybie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.) - dalej: ustawa o komercjalizacji PKP - nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...], położonych [...], objętych księgą wieczystą nr [...].
Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP "grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP."
Z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji wynikają trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby PKP mogły zostać uwłaszczone:
- - grunt, który ma być przedmiotem uwłaszczenia stanowi własność Skarbu Państwa,
- - grunt ten 5 grudnia 1990 r. znajdował się w posiadaniu PKP,
- - do przedmiotowego gruntu PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych.
Podkreślić przy tym należy, że wymienione przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Oznacza to, że niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy spełnieniu pozostałych, uniemożliwia skorzystanie z możliwości uwłaszczenia na podstawie art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe".
Minister Rozwoju, utrzymując w mocy odmowną decyzję Wojewody [...], jako przesłankę odmowy uwłaszczenia wskazał, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa. W drodze decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] z dniem 27 maja 1990 r. właścicielem przedmiotowej nieruchomości stała się bowiem Gmina [...]. Oznacza to, że Skarb Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. jak i 27 października 2000 r. (data wejścia w życie ustawy o komercjalizacji) nie był właścicielem przedmiotowych działek. Chociaż zatem spełniona byłaby zawarta w art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. przesłanka uwłaszczenia dotycząca pozostawania nieruchomości 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, to jednak w tej dacie, istotnej dla oceny spełnienia przesłanek, Skarb Państwa nie był już właścicielem przedmiotowych działek.
W rozpatrywanej sprawie nie została zatem spełniona jedna z przesłanek wynikających z art. 34 powołanej ustawy. W tej sytuacji brak było prawnych możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki, niezależnie od ewentualnego spełnienia pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie.
Wbrew zarzutom skargi nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 75 art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż organ prowadził postępowanie z zachowaniem zasad określonych w tych przepisach. Nie został również naruszony przepis art. art. 107 § 3 k.p.a.. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Z uzasadnienia wynika, jakimi przesłankami kierował się organ wydając decyzję, wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim rozstrzygnięciem przemawiają.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Warszawie, wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r.