Uzasadnienie
Skarżący K. S. i A. A. skargą z dnia 15 marca 2014 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W., przewidzianej art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013, I SAB/Wa 364/13. Wyrokiem tym Sąd, w następstwie rozpoznania skargi Skarżących, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku Skarżących o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], uregulowaną niegdyś w księdze wieczystej hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały organowi w dniu 28 listopada 2013 r.
Skarżący reprezentowani przez r.pr. M. K., pismem z dnia 12 marca 2014 r. (do organu wpłynęło 14 marca 2014 r.) wezwali Prezydenta W. do niezwłocznego wykonania powyższego wyroku. Wezwanie to okazało się bezskuteczne.
. Skarżący w dniu 17 marca 2014 r. wnieśli wskazaną na wstępie skargę, żądając wymierzenia organowi grzywny.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że pełnomocnik skarżących r.pr. M. K. został poinformowany pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. o konieczności wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego. Ponadto poinformowano pełnomocnika skarżących o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia 31 października 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. określonej w sentencji grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2013 r., I SAB/Wa 364/13, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], uregulowaną niegdyś w księdze wieczystej hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały organowi w dniu 28 listopada 2013 r., a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął 28 stycznia 2014 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez Skarżących do wykonania tego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem.
Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 12 września 2013 r. sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał go nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie mu grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego, czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
W realiach niniejszej Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1.000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem. W chwili rozpatrzenia skargi zwłoka ta wynosi dziesięć miesięcy. Relatywnie znaczna zwłoka w rozpatrzeniu sprawy, jak również wyznaczenie przez sam organ daty 31 października 2014 r. jako terminu rozpatrzenia sprawy oraz niedotrzymanie tego terminu, przemawiają za uznaniem, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.