Uzasadnienie
W dniu 3 września 2010 r. K. B. wniósł, w imieniu S. P., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania i stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania. Jednakże do skargi nie zostało dołączone stosowne pełnomocnictwo.
Wobec powyższego wezwaniem z dnia 14 października 2010 r. Sąd zobowiązał K. B., który wniósł przedmiotową skargę jako pełnomocnik S. P., do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi. Ponadto zwrócono się do w/w o wypowiedzenie się, czy spełnia wobec skarżącego przesłanki do bycia pełnomocnikiem wynikające ze wskazanego przepisu. Na wykonanie powyższego wezwania wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone K. B. w dniu 3 listopada 2011 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Pismem z dnia 10 listopada 2010 r. K. B. podał, iż w sprawie występował jednocześnie jako przedstawiciel stowarzyszenia zwykłego [...] z siedzibą w M. oraz jako osoba posiadająca [...]. Do pisma załączył pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego. Jednoczenie w piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. K. B. podniósł, iż składając skargę działał także jako prezes w/w stowarzyszenia. Przy czym zaznaczyć należy, iż ani z wystosowanych przez K. B. pism procesowych ani z akt sprawy nie wynika by w/w spełniał przesłanki do reprezentowania w sprawie przed tutejszym Sądem S. P. jako jego pełnomocnik. Dodatkowo należy zauważyć, iż mimo twierdzeń zawartych przez K. B. w pismach kierowanych do Sądu, uczestnikiem postępowania zakończonego zaskarżonym aktem nie był on ani jako osoba fizyczna ani jako przedstawiciel Stowarzyszenia Zwykłego [...] z siedzibą w
M. – zaskarżone postanowienie zostało doręczone K. B. wyłącznie jako pełnomocnikowi S. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pełnomocnikiem osoby fizycznej w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być adwokat, radca prawny, uczestnik postępowania, rodzice, małżonek, rodzeństwo, zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.
W niniejszej sprawie K. B. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego S. P. zgodnie z art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wykazania, że spełnia on przesłanki wynikające ze wskazanego przepisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Z nadesłanych przez K. B. pism z dnia 10 listopada 2010 r. i z dnia 28 lutego 2011 r. wraz z załącznikami oraz z akt sprawy nie wynika bowiem, że spełnia on przesłanki wynikające z w/w artykułu. Jak zatem z tego wynika K. B. nie był upoważniony do wniesienia przedmiotowej skargi w imieniu S. P. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, iż w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia, reguły dotyczące pełnomocnictwa oraz katalog osób uprawnionych do reprezentacji strony są diametralnie inne. Zgodnie z art. 33 § 1 kpa pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być bowiem każda osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. W stosunku do postępowania administracyjnego, w procedurze sądowoadministracyjnej zakres osób mogących występować jako pełnomocnik strony jest więc znacznie zawężony.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia