Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po rozpoznaniu wniosku R. S. o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] o odmowie nadania R. S. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wyjaśnił co następuje.
R. S. wnioskiem z dnia 8 grudnia 2000 r. wystąpił o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Podstawą był art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.), przewidujący możliwość zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu.
W dniu [...] lipca 2001 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne, które zakończyło się wynikiem negatywnym wobec nie udokumentowania przez zainteresowanego wykonywania działalności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez okres dłuższy niż pięć lat przed dniem 1 stycznia 1998 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., orzekł o odmowie nadania Panu R. S. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
Pismem z dnia 18 lutego 2002 r. R. S. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wówczas, pismem z dnia 11 kwietnia 2002 r. został powiadomiony o wyznaczeniu terminu i miejsca postępowania kwalifikacyjnego, a jednocześnie o możliwości uzupełnienia wniosku innymi dowodami. Dowody te miały udokumentować prowadzenie przez niego działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przed dniem 1 stycznia 1998 r., a stanowić zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalność gospodarczej, usług w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, lub wypisu z właściwego rejestru, potwierdzającego wykonywanie usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez podmiot zatrudniający osobę zainteresowaną, rachunki z tytułu prowizji za wykonanie działalności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, umów o wykonanie tej działalności, rachunki za zlecenie ogłoszeń prasowych.
R. S. przedłożył opinię pracodawcy E. Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2002 r., umowę o pracę z dnia [...] lutego 1990 r. wraz aneksem z dnia [...] listopada 1990 r.
Komisja kwalifikacyjna uznała, że złożone dokumenty nie spełniają wymogów określonych w art. 180 ustawy o gospodarce nieruchomościami i podtrzymała dotychczasową decyzję. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, stwierdzając, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami wydał opisaną na wstępie decyzję.
R. S. nie godząc się z decyzją, złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie obu decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.
W skardze zarzucił błędną interpretację przepisu art. 180 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która nie uwzględniła, że od 12 lat wykonuje wszystkie czynności objęte zawodowym pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, zawierając umowy nabycia i zbycia lokali oraz nieruchomości, ich najmu i dzierżawy.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wnosił o oddalenie skargi.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.
W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie naruszyło przepisów stosowanej procedury i praw strony, zaś wydane decyzje prawidłowo zastosowały przepisy cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami do ustalonego stanu faktycznego.
Zgodnie z art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. osoby które w dniu wejścia jej w życie wykonywały usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez okres dłuższy niż 5 lat ubiegając się o licencję mogły być zwolnione z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego, odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu. Przepis art. 180 tej ustawy, w dacie wydania decyzji, posiadał w zakresie istotnym dla tej sprawy następujące brzmienie.
- 1. "Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na zawodowym wykonywaniu czynności zmierzających do zawarcia umów:
- 1) nabycia lub zbycia praw do nieruchomości,
- 2) nabycia lub zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
- 3) najmu lub dzierżawy nieruchomości.
- 2. Pośrednik wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1, osobiście lub przy pomocy innych osób działających pod jego nadzorem, ponosząc za ich czynności odpowiedzialność zawodową określoną w ustawie".
A więc pośrednik to na pewno osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101 poz. 1178), ale może to być również osoba prawna zajmująca się statutowo tym typem usług, w której strukturze organizacyjnej istnieje stanowisko osoby, posiadającej licencję zawodową i pełniącej funkcje nadzorczo-kierownicze.
Należy zgodzić się z zaskarżoną decyzją, że R. S. nie spełnia wymogów ustawowych, gdyż nie prowadził jednoosobowej bądź w spółce cywilnej, działalności gospodarczej, polegającej na usługach pośrednictwa w zakresie obrotu nieruchomościami. Spółka, w której był zatrudniony nie zajmowała się statutowo pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, bowiem ten rodzaj usług nie został zgłoszony do Rejestru Handlowego w Sądzie Rejonowym W. Oceniając w ten sposób przebieg pracy zawodowej R. S. – organ administracji publicznej nie przekroczył granic uznania administracyjnego przyjmując, że wykonując szereg czynności mających na celu zawieranie umów charakterystycznych również w pośrednictwie w obrocie nieruchomościami, R. S., wykonywał je w ramach umowy o pracę u osoby prawnej, nie będąc odpowiedzialny z tego tytułu za nadzór nad innymi osobami, wykonującymi czynności pośrednictwa, a która to osoba prawna, statutowo nie trudniła się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami.
Z tych względów Sąd, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152 poz. 1253) skargę oddalił.