Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia M. D. i A. D. wniesionego na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² położonej przy ul. [...] - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych:
We wniosku z dnia 6 listopada 2006 roku M. R., B. W., M. K., M. D. i A. D. jako współwłaściciele nieruchomości wystąpili o wydanie postanowienia w sprawie podziału przedmiotowej nieruchomości zgodnie z przedłożonym wstępnym projektem podziału. Pismem z dnia 18 stycznia 2007 roku Delegatura Biura Naczelnego Architekta Miasta Urzędu W. [...] zaopiniowała negatywnie przedstawiony projekt podziału z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który mówi, że dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych, w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch i postój pojazdów. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 roku Prezydent W. negatywnie zaopiniował projekt podziału nieruchomości, w sposób przedstawiony we wstępnym projekcie stanowiącym integralną część postanowienia.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowana do wydzielenia droga nie ma dostępu do drogi publicznej. Art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) określa, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcje ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Z proponowanego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wynika, że zaprojektowano trzy działki: nr [...]/1, [...]/2 i [...]/3.
Z akt wynika też, że pierwotna działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej (ul.[...]) poprzez działkę nr [...]. Jednakże ta działka nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, gdyż nie został zaliczona do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ustawy o drogach publicznych. Sam fakt, iż działka nr [...] stanowi własność gminy nie oznacza jeszcze, że działka ta posiada status drogi publicznej.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. z dnia [...] października 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. D. i A. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2007 roku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz pominięcie istotnych dowodów w sprawie, w szczególności mapy - wyrysu z mapy ewidencyjnej działki nr [...], uaktualnionego przez geodetę dzielnicowego Urzędu Dzielnicy W. [...] z dnia 22 lutego 1990 roku, gdzie działka [...] stanowi drogę łącząca przedmiotową działkę z ul. [...] (droga publiczna) i mapy wydanej przez Ośrodek Dokumentacji Kartograficznej i Geodezyjnej w W. z dnia 9 października 2006 roku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podniosło, że przesłanki zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w jego uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na bezzasadność skargi.
Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Jednocześnie taki podział jest niedopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 powołanej ustawy). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że ustawodawca przewidział dwa warunki podziału nieruchomości (zgodność z ustaleniami planu miejscowego oraz zapewnienie wydzielonej działce dostępu do drogi publicznej), które muszą być spełnione łącznie aby było możliwe pozytywne zaopiniowanie proponowanego podziału nieruchomości. Sama zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego nie gwarantuje jeszcze, że wskutek podziału powstaną pełnowartościowe nieruchomości. Podział nieruchomości prowadzi bowiem do powstania samodzielnych działek, które mogą być wprowadzone do obrotu, wobec tego zasadnym jest tworzenie tylko takich nieruchomości, które będą spełniały wszystkie wskazane wyżej warunki.
W rozpoznawanej sprawie współwłaściciele działki nr [....] zaproponowali jej podział na trzy działki: [....]/1 [...]/2, [...]/3. Dostęp działek nr [...]/1, [...]/2, [...]/3 do ul [...] (droga publiczna) miał być zapewniony przez działkę nr [...], która stanowi własność gminy i ma szerokość około 3,5 m. Służy jako droga dojazdowa również właścicielom sąsiednich nieruchomości.
Art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dopuszcza podziału nieruchomości, jeżeli projektowana działka nie miałaby dostępu do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem dla niej odpowiednich służebności dla wydzielonych działek albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Z analizy cytowanego przepisu wynika zatem, że nie można uznać, że projektowane działki mają dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) prowadzący przez działkę nr [...]. Bezsporne jest bowiem, że działka nr [...] stanowi własność gminy a nie skarżących, nie ma zatem możliwości ustanowienia na niej służebności drogowych, nie ma też bezpośredniego dostępu do drogi publicznej (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2005 roku, sygn. akt I OSK 61/05 nie publikowane).
Zatem organ odwoławczy prawidłowo uznał, że brak było podstaw do pozytywnego zaopiniowania proponowanego przez skarżących podziału nieruchomości. Zatem za błędne należy uznać wszystkie zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz pominięcia istotnych dowodów w sprawie.
Z powyższych względów Sąd z mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.