Uzasadnienie
W skardze z dn. 25 listopada 2004 r. na bezczynność Ministra Infrastruktury po wyroku sadowym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2004 r. sygn. I SA 1711/02) uchylającym decyzje administracyjne skarżący domagali się ukarania organu grzywną a także orzeczenia przez Sąd o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji Wojewody [...] z dn. [...] listopada 2000 r. odmawiającej przyznania prawa użytkowania nieruchomości przy ul. [...], jako sprzecznej z § 5 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dn. 7 kwietnia 1946 r. w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez Gminę W. Organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że sprawa ma szczególnie złożony charakter a Sąd w swej ocenie wykazał iż nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy a materiał dowodowy nie został przeanalizowany i oceniany zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też organ podjął wiele czynności wyjaśniających łącznie z wyznaczeniem rozprawy jako koniecznej dla prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Powyższe wykazuje iż organ nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga niniejsza została wniesiona wskutek braku orzeczenia organu po wyroku sądowym z dn. 20 maja 2004 r. uchylającym decyzję administracyjną i zawierającym ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dn. 20 maja 2004 r. sygn. I SA 1711/02 wyraźnie stwierdził, iż organy orzekające naruszyły przepisy prawa procesowego przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem decyzję wydano bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.
Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zatem organ zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku sądu musi uzupełnić materiał dowodowy i wtedy dokonać jego oceny.
Stosownie do treści art. 35 § 3 kpa organ ma zakreślony czas na załatwienie sprawy.
W orzecznictwie przyjmuje się, iż organ pozostaje w bezczynności po wyroku, uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jeżeli nie rozpoznał sprawy we wtórnym postępowaniu, prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo terminu określonego w art. 35 kpa.
Zgodnie z art. 286 § 2 ustawy z dn.
30. VIII. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, termin do załatwienia spraw przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.
W niniejszej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych, po orzeczeniu sądu akta sprawy zostały zwrócone organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dacie 20 lipca 2004 r., a zatem od tej daty zaczynał bieg termin załatwienia sprawy określony w art. 35 § 3 kpa.
Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na bezczynność organu po wyroku uchylającym można wnieść po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwieniu sprawy.
Aby wystąpiła bezczynność organu musi upłynąć termin do wykonania czynności wynikających z art. 35 § 3 kpa w zw. z cyt. wyżej art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dopiero wtedy strona winna dokonać pisemnego wezwania do wykonania wyroku wskazanego w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wcześniejsze wezwanie z dn. 5 lipca 2004 r. jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, kiedy organowi nie zostały jeszcze zwrócone akta wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądowego, pozostaje bezskuteczne i nie może stanowić podstawy do zgłoszenia skargi, bowiem organ w dacie tego wezwania nie pozostawał w stanie bezczynności w załatwieniu sprawy po wyroku sądowym uchylającym decyzje. Wezwanie o którym mowa w art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, a jej niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi.
Stosując per analogiam postanowienia art. 52 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy przyjąć, że wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie – po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (vide Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz T. Wos, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Wydawnictwo Prawnicze LEX Nexis Warszawa 2005 r.).
Reasumując, skoro skarżący nie dokonał wezwania z art. 154 § 1 ppsa po upływie terminu wynikającego z art. 35 kpa w związku z art. 286 § 2 ppsa, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.