Uzasadnienie
I SA./Wa 2074/05
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej - obserwacja negatywna w kierunku uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu - decyzją z dnia [...] października 2005r znak: [...] wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z § 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65 poz 294 ze zm) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł, iż sprawa M. M. w związku z wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 września 2003r, sygn.akt I S.A. 225/02 została ponownie rozpatrzona zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] po przeprowadzeniu uzupełniającego dochodzenia epidemiologicznego i sporządzeniu karty oceny narażenia zawodowego, przekazał akta sprawy do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] w celu przeprowadzenia badań M. M. mających rozpoznać chorobę zawodową.
W dniu [...].12.2004r jednostka orzecznicza I - go stopnia wydała orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u M. M. choroby zawodowej narządu słuchu.
Instytut Medycyny Pracy w [...] po rozpatrzeniu odwołania M. M. od powyższego orzeczenia lekarskiego, wydał w dniu [...] maja 2005 r orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Na podstawie powyższego orzeczenia lekarskiego oraz przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r o braku podstaw do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej.
Po zapoznaniu się z dokumentacją organ odwoławczy stwierdził, iż M. M. w latach 1963 - 2000 był zatrudniony w zakładach [...] w [...] (obecna nazwa "[...]" Sp z o.o.).
W okresie od 1963r do 1968r pracował na stanowisku pomocnika ślusarza i do jego obowiązków należało piłowanie, wiercenie i gwintowanie różnych detali stalowych.
W 1968r podjął pracę na stanowisku spawacza wykonując czynności związane ze spawaniem i trasowaniem oraz transportowaniem i cięciem blach stalowych przy użyciu palnika acetylenowo - tlenowego.
Do 1991r prace spawalnicze wykonywał w wydzielonej, ograniczonej blaszanymi ścianami części hali z zamontowanym obok miejsca pracy wentylatorem elektrycznym.
W 1991r stanowisko pracy M. M. zostało przeniesione na teren X. Spawarkę elektryczną osłonięto ścianką dźwiękochłonną, urządzenia wentylacyjne zamontowano na zewnątrz hali, a pracowników zaopatrzono w ochronniki słuchu.
Z dochodzeń epidemiologicznych wynika, iż w latach 1986-1991 wykonane zostały trzykrotnie badania środowiskowe poziomu hałasu, które w dwóch przypadkach wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm natomiast po wprowadzeniu w 1991r zmian i udogodnień w miejscu pracy M. M. przeprowadzone w latach 1993 - 1997 trzykrotne pomiary hałasu były zgodne z obowiązującymi normami.
[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie kwestionując wieloletniej pracy M. M. w narażeniu na oddziaływanie hałasu, okresowo przekraczającego dopuszczalne normatywy higieniczne uznał, iż " rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego rozporządzeniem Rady Ministrów z 18.11.1983r w sprawie chorób zawodowych jednostek organizacyjnych służby zdrowia, przy czym orzeczenia te w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów Inspekcji Sanitarnej".
W przedmiotowej sprawie, uprawnieni do orzekania lekarze- orzecznicy posiadający dokumentację przebiegu pracy zawodowej M. M., dokumentację lekarsko-medyczną oraz po przeprowadzeniu kompleksowych, specjalistycznych badań nie potwierdzili zawodowej etiologii występującego u M. M. niedosłuchu.
W Instytucie Medycyny Pracy w [...], który jako jednostka odwoławcza badała pacjenta przeprowadzono kompleksowe, specjalistyczne badania audiologiczne, które wykazały asymetryczny, odbiorczy ubytek słuchu, większy w uchu prawym oraz cechy dysfunkcji błędnika prawego, zawroty głowy i okresowe szumy uszne.
Zgodnie z kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi dla potrzeb rozpoznawania chorób zawodowych na które powołuje się Instytut Medycyny Pracy w [...], hałas w jednakowy sposób oddziałuje na oba narządy słuchu, a więc ubytek słuchu związany przyczynowo z hałasem musi być ubytkiem symetrycznym o etiologii ślimakowej oraz nigdy nie powoduje dysfunkcji błędnika.
M. M. zaskarżył decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżący kwestionuje ustalenia, iż nie spełnia kryteriów uzasadniających przyjęcie u niego uszkodzenia słuchu, wywołanego hałasem w miejscu pracy.
Podkreśla, iż do jego obowiązków należało cięcie blach grubych palnikiem ręcznym tlenowo-acetylenowym, który trzymał w prawej ręce i w czasie cięcia blachy z prawej strony stołu w odległości 1.5m znajdowała się ściana z blachy gładkiej od której odbijały się fale dźwiękowe uderzając w prawe ucho.
Spowodowało to zdaniem skarżącego, większy ubytek słuchu w prawym uchu bardziej narażonym na hałas.
Skarżący podnosi również, iż uszkodzenie słuchu większe w prawym uchu powstało na skutek wieloletniego przebywania w czasie pracy w hałasie przekraczającym dopuszczalne normy.
Ponadto, skarżący twierdzi, iż silne zawroty głowy miał w latach 1987- 1996, a po lipcu 1996r bywają one znikome i sporadyczne.
Skarżący zaprzecza by skarżył się na szum w uszach i twierdzi, że nigdy szumu nie odczuwał.
W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W toku postępowania administracyjnego dopuszczono się uchybienia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z § 10 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z dnia 6 grudnia 1983r) inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie orzeczenia zawodowych jednostek organizacyjnych służby zdrowia oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego.
W rozpatrywanej sprawie, organ inspekcji sanitarnej wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił dowodu w postaci karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.
Z oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną Oddział Terenowy [...] wynika, iż warunki pracy - narażenie zawodowe stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej.
Ocena ta jednocześnie zawierała wyjaśnienie przyczyny większego ubytku słuchu w prawym uchu skarżącego.
Jak wynika z podsumowania postępowania zawartego w ocenie " od dużej powierzchni blachy stalowej, która nie jest dźwiękochłonną odbijały się fale dźwiękowe i najprawdopodobniej z tej przyczyny w prawym uchu jest niewspółmiernie większy ubytek słuchu u P. M. M. niż w uchu lewym.
Organy nie ustosunkowały się w zaskarżonych decyzjach do dowodu w postaci karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.
Z akt sprawy nie wynika również by organy inspekcji sanitarnej zobowiązały lekarzy przeprowadzających badanie skarżącego do zajęcia stanowiska w związku z treścią przedmiotowej karty oceny narażenia zawodowego.
[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie ustosunkował się też do podniesionego przez M. M. w odwołaniu zarzutu nieuwzględnienia wykonywania pracy w pomieszczeniu wygrodzonym na wysokości 5metrów, szerokości 7 m i długości 15 m ścianami z blachy gładkiej w którym skarżący pracował przez 24 lata w hałasie przekraczającym dopuszczalne normy natężenia.
Skoro w czasie wykonywania pracy M. M. był narażony na hałas wywołany czynnikami zewnętrznymi, a nadto stwierdzono u niego obustronny odbiorczy asymetryczny ubytek słuchu większy w prawym uchu to orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej budzi zastrzeżenia.
Bezspornym jest w sprawie, że pracując na stanowisku spawacza skarżący narażony był na hałas, który przekroczył dopuszczalną normę.
Mając na uwadze, iż orzeczenie lekarskie jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 kpa i organ nie może działać sprzecznie z tą opinią powinien wnieść o jej uzupełnienie względnie przeprowadzić dowód z opinii innych biegłych celem wyjaśnienia czy przyczyną niewspółmiernie większego ubytku słuchu skarżącego w prawym uchu mogły być odbijane od blachy stalowej fale dźwiękowe co podnosi skarżący i co wynika z karty oceny narażenia zawodowego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy mieć m.in. na względzie, że dla uznania danej choroby za chorobę zawodową stosownie do § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65 poz 294 ze zm) wystarczy ustalenie, że choroba ta mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie.
Wystarczy zatem samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że warunki te w danym przypadku ją spowodowały.
Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego wynika, iż w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie istnieje domniemanie związku przyczynowego między choroba zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 luty 1999r, III RN 110/98, wyrok SN z dnia 4 czerwiec 1998r, III RN 36/98, wyrok SN z dnia 19 lipca 1984r, II PRN 9/84 - OSNCP 1985, z 4, poz 53, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982r, II S.A. 37/82, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001r, I S.A. 2244/00, LEX nr 53801).
Oczywiście, nie wyklucza to możliwości udowodnienia, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę, powstanie uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu nastąpiło z innych przyczyn nie związanych z zatrudnieniem.
W takim jednak przypadku ciężar dowodu spoczywa na organach inspekcji sanitarnej, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową.
Zaskarżone decyzje obu instancji z przyczyn wyżej omówionych zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, a także z obrazą § 1 ust 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65 poz 294 ze zm), wobec czego należało je uchylić stosownie do art. 145§1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270).
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy, natomiast orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 200 powołanej wyżej ustawy.