Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez pełnomocnika skarżącej adwokata Ł. H. wpisu stałego od skargi.
W dniu 11 lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia opłaty od skargi. W uzasadnieniu wniosku adwokat Ł. H. wskazał, że przed złożeniem skargi, w dniu 14 listopada 2007 r. na stronie internetowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach znalazł tekst § 5 "rozporządzenia w zakresie opłat", który skopiował do "pliku" celem jego dalszego wykorzystania. Fakt, że rozporządzenie pochodziło ze strony internetowej WSA w Gliwicach nie skłoniło go do weryfikacji z podobnymi publikacjami na innych stronach WSA. W dniu 31 stycznia 2008 r. otrzymał postanowienie o odrzuceniu skargi ze wzglądu na nieuiszczenie opłaty w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niekonstytucyjność przedmiotowego przepisu. Ustalił, że w dniu 21 listopada 2007 r. na stronach internetowych WSA w Gliwicach dokonano modyfikacji dokumentu i obecna treść jest zgodna z orzeczeniem TK.
Zgodnie z redakcją uzyskanego rozporządzenia czekał na wezwanie do zapłaty. Pełnomocnik podkreślił, że zdziwiony był brakiem wezwania do opłaty przy wezwaniu do ponownego złożenia pełnomocnictwa, jednak treść przepisu była dla niego jasna, a ponadto często był wzywany do poszczególnych czynności odrębnymi pismami.
Pełnomocnik nie zaprzeczył, że w chwili składania skargi były dostępne źródła z prawidłową redakcją rozporządzenia, jednak treść została pobrana ze strony internetowej WSA w Gliwicach, co budziło uzasadnione przekonanie do aktualności treści dokumentu. W związku z powyższym uważa, że strona skarżąca nie ponosi winy za powstałe uchybienie, a rysujące się wątpliwości na tle rygorystycznego orzecznictwa w tym zakresie powinny być potraktowane na korzyść strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa.).
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłanką do przywrócenia terminu. W orzecznictwie do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.
W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy dokonywaniu czynności w imieniu strony wymagane jest dochowanie szczególnej staranności. Przy ocenie zawinienia strony w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze, że zaniedbania pełnomocnika, a także innych osób, którymi pełnomocnik się posługuje, obciążają ją samą, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu.
W przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik skarżącej nie mogą zdaniem Sądu stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Nie można bowiem przyjąć, że brak winy usprawiedliwia okoliczność skorzystania przez zawodowego pełnomocnika ze zbioru przepisów prawa zamieszczonych na stronach internetowych innego sądu, gdzie brak było informacji o wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, orzekającego o niezgodności z konstytucją § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. - w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - przez co nie miał on wiedzy, że wpis od skargi pełnomocnik profesjonalny winien opłacić bez dodatkowego wezwania z sądu.
W ocenie Sądu pełnomocnik strony nie wykazał się należytą starannością przy prowadzeniu sprawy. Zmiany dotyczące wpisu od skarg składanych do sądów administracyjnych dokonały się z chwilą publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. w Dzienniku Ustaw Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 17 marca 2006 r. Nr 45 poz. 322. Pełnomocnik strony miał zatem wystarczająco dużo czasu aby przed złożeniem w dniu 14 listopada 2007 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie szczegółowo zapoznać się z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa zawartymi w oficjalnych organach publikacyjnych (promulgacyjnych) tj. Dziennikach Ustaw. Adwokat reprezentujący stronę winien wiedzieć, że tylko tak opublikowane akt są wiążące.
Profesjonalny pełnomocnik, jakim jest niewątpliwie adwokat, powinien mieć świadomość skutków nie uiszczenia wpisu sądowego lub nieprawidłowego jego uiszczenia, wynikających z art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując należy uznać, że w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił, iż bez własnej winy strona nie mogła skutecznie uiścić prawidłowo wymaganego wpisu sądowego. Nie można zatem przyjąć, że wnioskodawca uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez własnej winy.
Wobec powyższego, zgodnie z treścią art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.