Uzasadnienie
Pismem z 5 grudnia 2014 r. adw. J.M., działając jako kurator dla nieznanego z miejsca pobytu J.S., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt w pieczy zastępczej.
Postanowieniem z 30 marca 2016 r. na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zawieszono przedmiotowe postępowanie sądowe do czasu wskazania adresu skarżącego, ustanowienia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego lub też zgłoszenia się pełnomocnika skarżącego.
Z nadesłanego przez Urząd Stanu Cywilnego [...] odpisu skróconego aktu zgonu nr [...] wynika, że skarżący J.S. zmarł [...] marca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Zakres pojęcia "prawa i obowiązki ściśle związane z osobą zmarłego" obejmuje takie prawa i obowiązki, które odnoszą się do określonych interesów konkretnej osoby ze względu na jej indywidualną sytuację, czyli te, które nie przechodzą na następców prawnych, bowiem są związane wyłącznie z tą osobą.
W ocenie Sądu, decyzja o odmowie odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt w pieczy zastępczej, wydana na podstawie art. 194 ust. 2 i 3 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 697 ze zm.), dotyczyła wyłączenie praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego skarżącego jako rodzica.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 128 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.