Uzasadnienie
K.G. pismem z dnia 24 września 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 30 listopada 2012 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na nadużycie uprawnień przez pracownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. – [...], które poprzedziły wydanie przez Wójta Gminy C. decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] przyznającej K.G. zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu podniósł, że został zobowiązany do podpisania niewypełnionego druku, jak również zakwestionował ustalenie wysokości dochodu, twierdząc jednocześnie, że jest on zerowy, gdyż nie otrzymuje żadnych dochodów z gospodarstwa rolnego, ponieważ jest pozbawiony władania działką siedliskową. Podnosząc, że za ową sytuację odpowiada Wójt Gminy C. Jednocześnie wniósł o rzetelne i uczciwe rozpatrzenie sprawy, gdyż za "przekręty urzędników odpowiada Skarb Państwa".
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że jak wynika z posiadanej dokumentacji oraz adnotacji urzędowej pracownik przeprowadzając wywiad środowiskowy u skarżącego, po wypełnieniu I części wywiadu odczytał skarżącemu treść sporządzonego wywiadu prosząc o dokonanie podpisu, co zostało przez niego uczynione, a uwagi na okoliczność, że skarżący zachowywał się niepoprawnie w stosunku do pracownika, pokreślił dalszą część druku wywiadu, uniemożliwił wykonanie czynności służbowych. Odnosząc się do sposobu wyliczenia dochodu stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 24 marca 2004 r. o pomocy społecznej dla ustalenia prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej należy przyjąć, że każdy właściciel nieruchomości rolnej uzyskuje dochód miesięczny w wysokości [...] zł z 1 ha przeliczeniowego, a przepisy prawa nie przewidują żadnych wyjątków od takiego sposobu wyliczenia dochodu z gospodarstwa rolnego. Zatem bez znaczenia pozostaje okoliczność czy jest ono uprawiane, czy też nie, i z jakiego powodu, oraz czy rzeczywiście przynosi dochody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. orzekanie w sprawach na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W tak wyznaczonym zakresie kognicji sądów administracyjnych nie mieści się skarga złożona w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) powoływana dalej jako: "k.p.a.", zgodnie, z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z art. 228 k.p.a. skargi te składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, które zostały wymienione w treści przepisu art. 229 k.p.a.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie został wymieniony w tym przepisie jako "organ" właściwy do rozpatrzenia takich skarg, a przedmiotowa skarga nie dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., uznać należało, że sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w przedmiotowej sprawie.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.