Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania K. Z., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia posiadania przez K. Z. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez A. Z. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości C. przy ul. [...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wojewoda Śląski, decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 11 lipca 2005 r. odmówił jej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości C. - ponieważ do 1 września 1939 r. nieruchomość ta nie znajdowała się na terytorium Państwa Polskiego, a sama skarżąca nie zamieszkiwała na terytorium Polski.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy powołaną decyzję Wojewody Śląskiego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na mocy art. 27 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami RP, jeżeli spełnia on łącznie następujące przesłanki: był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, obecnie posiada obywatelstwo polskie, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium RP oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1 przedmiotowej ustawy.
Tymczasem bezspornym jest fakt, że miejscowość C. w dniu 1 września 1939 r. nie znajdowała się granicach Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też nie było podstaw do potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ przed wydanie decyzji nie przeprowadził dowodu co do dziejów i polskości miasta C. Wskazała, że A. Z. z rodziną została wyrzucona przez Rosjan a następnie repatriowana do Polski.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Przepis art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) jest jednoznaczny i nie wymaga żadnej interpretacji - prawo do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej może zrealizować tylko w sytuacji, kiedy właściciel pozostawionej nieruchomości był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je w okolicznościach, o których mowa w art. 1 tej ustawy. Ustawa dotyczy więc, co wynika również z jej tytułu, tylko i wyłącznie rekompensaty za nieruchomości, które do dnia 1 września 1939 r. położone były na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Przedmiotowa nieruchomość położona natomiast była w C. i tam też zamieszkiwała do dnia 1 września 1939 r. A. Z. C. co jest oczywistym faktem historycznym nie wchodziły w 1939 r. w granice Rzeczypospolitej Polskiej, położone były na terytorium R. Dlatego też skarżącej nie mogło być przyznane prawo do rekompensaty.
Powołana ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. przyznaje prawo do rekompensaty tylko za nieruchomości leżące na terenie obszaru byłego Państwa Polskiego, nie przewiduje natomiast mechanizmu kompensacyjnego za konfiskaty mienia dokonane wobec obywateli polskich na terenach wchodzących do dnia 1 września 1939 r. w obszar innych państw. W związku z tym jakiekolwiek postępowania dowodowe co do historii C. nie ma znaczenia dla wyniku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie.
W tym stanie sprawy zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.