Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 24 lutego 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. P. o wymierzenie Ministrowi Skarbu Państwa grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 703/03
postanawia:
odmówić przyznania prawa pomocy.
Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. J. P. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę - w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Skarbu Państwa grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 703/03 uchylającym zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
W skardze skarżąca zamieściła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 210/09 Sąd odrzucił wskazaną wyżej skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zgodnie z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącej nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04).
Mając na uwadze fakt, iż wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga została odrzucona wobec jej niedopuszczalności, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Postanowienie
Dnia 24 lutego 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. o wymierzenie Ministrowi Skarbu Państwa grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 703/03
postanawia odrzucić skargę.
Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. J. P. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę - w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Skarbu Państwa grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 703/03 uchylającym zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.
Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Prezydenta Miasta K. i Wojewodę [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 557/07 odrzucił skargę kasacyjną Prezydenta Miasta K. uznając, że Prezydent K. był organem administracji, który wydał w postępowaniu administracyjnym decyzję w pierwszej instancji. Zatem organ pierwszej instancji nie może być stroną, w rozumieniu art. 12 w związku z art. 32 i 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Natomiast skarga kasacyjna Wojewody [...] została oddalona wobec braku usprawiedliwionych podstaw.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej odrzucenie, podnosząc w uzasadnieniu, że wezwanie do wykonania wyroku zostało skierowane do niewłaściwego organu, bowiem Minister Skarbu Państwa nie był stroną wskazanego wyżej postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 557/07.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przedmiotowa skarga została wniesiona wskutek braku rozstrzygnięcia właściwego organu, po wyroku sądowym z dnia 28 grudnia 2008 r. uchylającym decyzję administracyjną wydaną w drugiej instancji i zawierającym ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości.
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, niepubl.).
Należy podkreślić, że organ pozostaje w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jeżeli nie rozpoznał sprawy we wtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego w art. 35 § 3 kpa stanowiącego, iż załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Brak spełnienia tego warunku skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Oznacza to, że jeżeli strona nie wezwała właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Instytucja wezwania ma przyczyniać się bowiem do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero, jeżeli organ nie zastosuje się do wezwania, to zaistnieje przesłanka do wniesienia skargi i zastosowania środków przewidzianych w art. 154 § 1 i 2 tej ustawy.
W świetle art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę zawierającą żądanie wymierzenia grzywny wnosi się za pośrednictwem organu, który nie wykonał wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, albo nie wydał aktu lub nie podjął czynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.
Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że organem pierwszej instancji był Prezydent Miasta K., zaś drugiej instancji Wojewoda [...]. Zatem organem obowiązanym do wykonania wyroku Sądu jest Wojewoda [...], bowiem to jego decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. [...] została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylona. Natomiast wezwanie z dnia 22 października 2008 r. do wykonania wyroku skarżąca J. P. skierowała do Ministra Skarbu Państwa, który nie jest organem w niniejszej sprawie i w żadnym wypadku nie jest obowiązany do wykonania wyroku Sądu z dnia 28 grudnia 2006 r., wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 703/03. Zatem do wykonania wyroku Sądu wezwany został niewłaściwy organ, co nie spełnia przesłanki z art. 154 § 1 powołanej ustawy oraz czyni skargę niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.