Uzasadnienie
T. W. i I. W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], którą organ uchylił decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu nr [...], obr. [...], położonej w L. przy ul. [...]. Do skargi strony dołączyły wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu wskazały, że o wydanej decyzji dowiedziały się w Urzędzie Miasta L.. Nie otrzymały decyzji, gdyż kierowana do nich korespondencja, w tym również awizo były przejmowane przez W. S. i jej dzieci, którzy mieszkają na tej samej nieruchomości. Skarżące wskazały, że w przeszłości W. S. odbierała w ich imieniu kierowaną do nich korespondencję kwitując odbiór własnym nazwiskiem. Do wniosku strony dołączyły kserokopię potwierdzenia odbioru korespondencji z dnia 4 lutego 2014 r., adresowanej do nich z Sądu Okręgowego dla W. [...], gdzie na zwrotnym potwierdzeniu widnieje podpis W. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona zasadnym jest wydanie orzeczenia odmownego.
W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005 str. 333). Konieczną a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04).
Podkreślenia wymaga również to, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (LEX nr 344095). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu – (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08).
Oceniając podane przez skarżące okoliczności Sąd uznał, że T. W. i I. W. uprawdopodobniły przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., dotyczy sprawy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu nr [...], obr. [...] położnej w L. przy ul. [...]. W postępowaniu tym status strony przysługuje zarówno skarżącym jak i W. S., które posiadają identyczny adres zamieszkania "[...]". Znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy dokumentacja potwierdza, że w toku postępowania odwoławczego jedynie W. S. odebrała adresowaną do niej korespondencję w tym zaskarżoną decyzję.
Natomiast wobec skarżących zastosowano tryb doręczenia przez awizację, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Na kopertach, w których wysłana została decyzja do T. W. i I. W. znajdują się pieczątki potwierdzające, że korespondencja była dwukrotnie awizowana (na przesyłkach znajdują się pieczątki "adresata nie zastałem, zawiadomienie włożono do skrzynki lokatorskiej" i "adresata nie zastałem, zawiadomienie pozostawiono w skrzynce".). Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że w dniu 3 czerwca 2014 r., (w dacie nadania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) T. W. zwróciła się o umożliwienie jej przejrzenia akt sprawy w trybie art. 73 § 1 k.p.a. i w tym dniu akta zostały jej udostępnione i zwrócone do organu. Na wniosku znajduje się również adnotacja "kwituję odbiór decyzji [...]".
W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że podniesione przez stronę wnioskującą okoliczności dotyczące nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki mogły stanowić podstawy do skutecznego zakwestionowania ustaleń w zakresie doręczenia stronie spornej przesyłki. Zarówno znajdujące się w aktach sprawy dokumenty jak i dowody dołączone do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazujące na prawdopodobieństwo odebrania awizo przez osobę nieupoważnioną (sąsiadkę) wskazują, że skarżąca wykazała się należyta dbałością o własne interesy i nie zawiniła w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W tej sytuacji należy uznać, że T. W. i I. W. nie mogły wnieść skargi do Sądu z przyczyn od siebie niezależnych.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.