Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] września 1991 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Ministra Gospodarki Terenowej z dnia [...] stycznia 1974 r. Nr [...] o przejściu na własność Skarbu Państwa z mocy prawa bez odszkodowania nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW Nr [...], położonej w K. w rejonie ulic:[...], [...] i [...], oznaczonych jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] o ogólnej pow. [...] ha, odmówił uchylenia tej decyzji.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy powyższą decyzję własną.
W uzasadnienia decyzji organ podniósł, że dokonał oceny legalności decyzji wywłaszczeniowej przez pryzmat przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Rezultatem tej oceny było w szczególności ustalenie, że dokonana przez organ w [pierwszej instancji ocena legalności orzeczenia Ministra Gospodarki Terenowej z dnia [...] stycznia 1974 r. była prawidłowa i w związku z tym nie ma podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego.
W szczególności należy podtrzymać stanowisko, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, ponieważ wydanie wyłącznie decyzji o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste nie stanowi jeszcze o powstaniu prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.) koniecznym warunkiem dla powstania prawa użytkowania wieczystego było oprócz wydania decyzji, zawarcie umowy oraz wpis tego prawa w księdze wieczystej, jednakże z akt nie wynika aby zawarto taką umowę i aby prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.
Na powyższa decyzję wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. T.. W skardze wskazuje, że powołane orzeczenie Ministra Gospodarki Terenowej z dnia [...] stycznia 1974 r. wywołało nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Podnosi że, ustanowienie użytkowania wieczystego w świetle ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159) następowało również w drodze decyzji administracyjnej i nie było potrzeby wydawania aktu administracyjnego. Spółdzielnia mieszkaniowa wybudowała domy na przedmiotowych działkach na pozostałych działkach urządzono drogi publiczne, które stanowią własność gminy K..
W konkluzji wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
przede wszystkim należy wyjaśnić, iż skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z póz. zm.) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawy do wznowienia postępowania. Organy administracji obydwóch instancji nie ustaliły wszystkich następców prawnych byłego współwłaściciela wywłaszczonej nieruchomości, choć postępowanie powinno objąć wszystkie osoby, których interesów prawnych dotyczyło. Tymczasem organy doręczyły decyzje tylko A. T., pomijając z naruszeniem art.10 §1 i 28 kpa, H. W. B. będącą następczynią prawną, obok A. T., byłego współwłaściciela nieruchomości F. B.. Powyższe naruszenie prawa, jako dające podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt.4 kpa stanowi przesłankę uchylenia decyzji, o której mówi art. 145 §1 pkt1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien rozpoznać ją z udziałem wszystkich stron, którym powinien zapewnieni czynny udziału w każdym stadium postępowania /art.10 kpa /, jak również poinformować o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego /art.9 kpa /. Ponadto organ powinien zażądać, aktualnego pełnomocnictwa od S. L., bowiem znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo zostało sporządzone 1993 r.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.b art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.