Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy postanowienie z [...] września 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury o zwrocie podania J. D. z [...] września 2004 roku.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ administracji publicznej podniósł, że pismem z dnia [...] września 2004 roku skierowanym Ministra Infrastruktury J. D. złożył skargę na rzeczoznawcę majątkowego M. P., który pełniąc funkcję biegłego sądowego sporządził operat szacunkowy.
Postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku Minister Infrastruktury orzekł o zwrocie wniesionego przez J. D. podania z dnia [...] września 2004 r., uznając się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia skargi na biegłego sądowego. Organ wskazał, że J. D. złożył skargę na czynności szacowania wykonane przez rzeczoznawcę majątkowego M. P., który sporządził jako biegły sądowy operat szacunkowy z dnia [...] lutego 2004 r. na zlecenie Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2003 r. na potrzeby prowadzonego przez ten Sąd postępowania sądowego o dział spadku.
Wydając powyższe postanowienie Minister Infrastruktury wskazał, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art.66 § 3 k.p.a. i wskazał, że zgodnie z art.233 par.1 kodeksu postępowania cywilnego opinia biegłego wydana na zlecenie sądu, w prowadzonym przez sąd postępowaniu, jest dowodem w sprawie, który podlega wyłącznie ocenie sądu, który taki dowód dopuścił. Organ podniósł również, że biegły sądowy oraz podejmowane przez niego działania podlegają wyłącznie nadzorowi Prezesa Sądu, co wynika bezpośrednio z art.157 par.1 ustawy z dnia 21 lipca 2001 r. –Prawo o ustroju sądów powszechnych / Dz.U.98, poz.1070 z poźń.zm./ oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych / Dz.U.18, poz.112 z późń.zm./.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 roku numer [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy postanowienie z [...] września 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury.
Na postanowienie z dnia [...] listopada 2004 roku numer [...] Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. D. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podniósł, że sprawa winna zostać rozpatrzona przez Ministra Infrastruktury w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej.
W ocenie skarżącego żaden przepis ustawy kodeks postępowania cywilnego ani ustawy z 21 lipca 2001 roku-Prawo o ustroju sądów powszechnych nie zawiera rozwiązania wyłączającego Ministra Infrastruktury od obowiązku nałożonego na niego przez przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, nakazujące wydanie decyzji administracyjnej o zastosowaniu kar dyscyplinarnych wobec rzeczoznawców majątkowych. Wreszcie skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art.194 ust.1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, gdyż w dacie wydania decyzji w pierwszej instancji tj. w dniu [...] września 2004 r., jak też w dacie złożenia przez niego skargi w dniu [...] września 2004 r. przepis ten nie obowiązywał, gdyż nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 28 listopada 2003 r. / Dz.U.2004, Nr 141, poz.1492/ weszła w życie 22 września 2004 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy.
Zarzuty podniesione przez skarżącego nie są zasadne, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie jest przekonywująca.
Z akt sprawy wynika, że skarżący domagał się wszczęcia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego M. P. w związku z czynnościami wykonanymi przez niego jako biegłego sądowego na zlecenie Sądu Rejonowego dla W. Wydział [...] Cywilny, w toczącej się przed tym Sądem sprawie o dział spadku /sygnatura akt [...]/. Poza sporem pozostaje okoliczność, że M. P. na zlecenie Sądu Rejonowego wykonał opinię sądową, w której dokonał wyceny nieruchomości. Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do treści art.174 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2000, nr 46, poz.543 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców na zasadach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, a rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane jej w trybie przepisów rozdziału 4 działu V ustawy.
Oczywistym więc jest, że odpowiedzialność zawodowa połączona z zastosowaniem kary dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami, dotyczy rzeczoznawców majątkowych, nie wypełniających swoich ustawowych obowiązków określonych w art.175 ustawy, w ramach swojej działalności zawodowej jako rzeczoznawca majątkowy.
Zasadnie organ administracji publicznej podniósł, że w rozpatrywanej sprawie M. P. wykonał opinię sądową na zlecenie Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Cywilny, co wynika z pkt.2 operatu szacunkowego. Stosownie do treści przepisów działu III rozdziału 2 oddziału 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.1964,nr 43, poz.296 ze zmianami) opinia biegłego jest jednym z środków dowodowych przewidzianych w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Sąd orzekający w sprawie, w której został przeprowadzony dowód z opinii biegłego dokonuje oceny tego dowodu. Przepis art.328 § 2 k.p.c. wskazuje, że Sąd w uzasadnieniu wyroku winien podać dowody na których się oparł i przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zasadnie także organ administracji publicznej wskazał na przepisy określające sposób i tryb powoływania i odwoływania biegłych sądowych, a także tryb sprawowania nadzoru nad biegłymi przez właściwe organy sądowe.
Z przepisów tych wynika, że kompetencje takie posiada Prezes Sądu Okręgowego. Wskazać należy również, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał już art.194 ust.1 b ustawy o gospodarce nieruchomościami, wprowadzony ustawą o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw z dnia 28 listopada 2003 r./ Dz.U. 2004,nr 141, poz.1492/, który wszedł w życie 22 września 2004 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.