Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W, na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony adwokat – P.K..
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz adwokata P. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł.
W dniu 10 marca 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata od powyższego wyroku. Pełnomocnik zawarł w skardze wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1370/15 oddalił skargę kasacyjną.
Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 10 marca 2017 r.
W dniu 20 marca 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w podwyższonej wysokości zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Pełnomocnik wniosek swój uzasadnił nakładem pracy obejmującym sporządzenie skargi kasacyjnej, spotkaniem z przedstawicielem klientki (jej mężem), licznymi konsultacjami telefonicznymi z Mocodawcą, przygotowaniem i udziałem w rozprawie przed NSA mimo nieobligatoryjnego stawiennictwa, jak również stopniem skomplikowania sprawy, jej zawiłością oraz jej wartością (dot. gospodarstwa rolnego). Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w całości, ani w części.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. W § 22 tego rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w II instancji zostało zainicjowane wniesioną do Sądu skargą kasacyjną z dnia 5 marca 2015 r., która wpłynęła w dniu 10 marca 2015 r. (data stempla biura podawczego). Z tego względu, zastosowanie w sprawie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm., powoływanego dalej jako "rozporządzenie").
Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23%.
W niniejszej sprawie ustanowiony w sprawie adwokat – P. K. prowadził sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji i otrzymał za świadczoną pomoc prawną w pierwszej instancji wynagrodzenie.
W ramach pomocy prawnej udzielonej skarżącej w drugiej instancji pełnomocnik przeglądał akta sprawy, konsultował się telefonicznie ze skarżącą, spotkał się z mężem skarżącej, sporządził i wniósł skarg kasacyjną od wyroku Sądu oraz reprezentował skarżącą na rozprawie przed NSA.
Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów oraz uwzględniając charakter sprawy i nakład pracy pełnomocnika stwierdzić należy, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
W rozpoznawanej sprawie, należało zatem przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 180 zł, podwyższone o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania (tj. kwotę 41,40 zł), łącznie kwotę w wysokości 221,40 zł.
W ocenie referendarza sądowego przyznania wynagrodzenia w wyższej wysokości nie uzasadnia bowiem ani charakter (zawiłość) sprawy, ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem referendarza sądowego podjęte w sprawie przez pełnomocnika czynności nie przekraczają granic zwykłej staranności jakiej należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a postanowiono jak w sentencji.