Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1966 r.
W związku z wniesieniem przez skarżącego skargi kasacyjnej od tego wyroku skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów opłaty za skargę kasacyjną w wysokości przewyższającej kwotę 100 zł (k. 122). W formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) skarżący wskazał następnie, iż wnosi o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada oszczędności, oprócz domu o pow. [...] m2, działki ([...] ha) oraz budynku gospodarczego ([...]m2) nie posiada innego majątku, zaś utrzymuje się z dochodów z tytułu emerytury i renty w wysokości [...] zł brutto. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że ponosi wysokie koszty utrzymania domu (podatki, opał, energii, opłaty komunalne), jak również znaczne wydatki na leczenie wskazanych we wniosku chorób (k. 129).
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznawany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż okoliczności w nim przedstawione, jak również wynikające z akt sprawy wskazują, iż w rozważanym przypadku nie można uznać, iż samodzielne poniesienie przez stronę kosztów postępowania wiązać się będzie z uszczerbkiem w utrzymaniu koniecznym skarżącego. Przy ocenie zdolności skarżącego do samodzielnego poniesienia kosztów sądowych w sprawie należy mieć na uwadze wysokość potencjalnych kosztów sądowych występujących na aktualnym etap postępowania sądowoadministracyjnego, które ograniczają się zasadniczo do kosztów wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. W świetle treści złożonego przez stronę oświadczenia (k. 122) należało uznać, że skarżący przyjmuje, że opłatę w tej wysokości jest w stanie samodzielnie ponieść. Znajdujący się w aktach sprawy dowód na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w tej wysokości (kopia polecenia przelewu ww. kwoty na rachunek bankowy Naczelnego Sądu Administracyjnego – k. 121) świadczy o tym, że na obecnym etapie postępowania na skarżącym jakikolwiek obowiązek w zakresie ponoszenia kosztów sądowych nie ciąży.
W tych okolicznościach wysokość innych, potencjalnych kosztów sądowych ograniczać się będzie w przyszłości do ewentualnych kosztów opłat kancelaryjnych, które pobierane są zasadniczo za kopie i wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawane na wniosek strony postępowania. Okoliczność, że w dotychczasowym postępowaniu skarżący rzetelnie regulował na bieżąco zobowiązania finansowe z nim się wiążące, w szczególności uiścił 200 zł tytułem wpisu od skargi (k.44), 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie na wniosek uzasadnienia wyroku (k.110), jak również i to, że po wniesieniu skargi kasacyjnej zadeklarował jedynie niemożność pokrycia kosztów sądowych w wysokości przekraczającej jednorazowo kwotę 100 zł (k. 122) sprawia, że brak jest podstaw do przyznania mu prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.