Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w ten sposób, że w jego pouczeniu błędnie użyto słów "odwołanie" i "jej" a powinno być "zażalenie" i "jego". Przy czym tym ostatnim orzeczeniem także sprostowano oczywistą omyłkę drukarską w decyzji.
Skargę na powyższe postanowienie złożył P. S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi wskazując, że zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 113 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OSK 777/13 (LEX nr 1588216) oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu.
W sprawie niniejszej Prezydent [...] orzekł o dokonaniu sprostowania omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r., w ten sposób, że w miejsce błędnie użytych słów "odwołanie" i "jej", wpisał się "zażalenie" i "jego".
Oceniając zaskarżone orzeczenie, a także biorąc pod uwagę kontekst sprawy, Sąd uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Wskazane omyłki (o sprostowanie których wystąpił sam skarżący) miały oczywisty, jak też niezamierzony charakter. Z tego też względu prawidłowo orzekł Prezydent w postanowieniu wydanym w I instancji o ich sprostowaniu.
Za oddaleniem skargi przemawiają także znane Sądowi z urzędu okoliczności, dotyczące składania przez skarżącego kolejnych, licznych żądań wszczęcia postępowań administracyjnych (od kilku do kilkunastu żądań dziennie). Jego postępowanie nastawione jest nie na obronę naruszonych praw, lecz na inicjowanie jak największej ilości postępowań i sparaliżowanie pracy organu. To w istocie stanowi cel sam w sobie. Takie działanie skarżącego należy uznać za nadużycie prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., I OZ 175/14) i nie może ono zasługiwać na ochronę w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP), gdyż skarżący wykorzystuje instytucje prawne wbrew ich celom i funkcjom (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., I OSK 1992/14).
Z tych też względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo utrzymało zaskarżone orzeczenie w mocy.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.