Uzasadnienie
S. K. O. w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia W. K. na postanowienie wydane z upoważnienia Burmistrza Gminy B. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o zwrocie podań, utrzymało w mocy ww. postanowienie.
W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny:
Wnioskiem z dnia 29 października 2008 r. W. K. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o zasiłek w wysokości miliarda złotych na udaremnienie czynności prawnych, zaś wnioskiem z dnia 5 listopada 2008 r. o odszkodowanie m. in. za matactwa, niepłacenie za fryzjera, PKP, energię elektryczną.
Postanowieniem wydanym z upoważnienia Burmistrza Gminy B. z dnia [...] listopada 2008 r. orzeczono o zwrocie W. K. ww. podań.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł W. K. S. K. O. w W. rozpatrując przedmiotowe zażalenie wskazało, że zgodnie z art. 66 § 3 kpa, jeśli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu.
Kolegium podniosło, że przedmiotowe podania są w większości nieczytelne z uwagi na charakter pisma, zaś w zakresie, w jakim można uzyskać z nich jakąkolwiek informację, organ pierwszej instancji dokonał właściwej oceny, iż mają one charakter odszkodowawczy za złą działalność OPS i nie realizowanie innych wniosków strony.
Z informacji uzyskanych w OPS wynika zaś, że skarżący odmawia podyktowania pism pracownikowi OPS, tak aby zapewnić czytelność i całkowite zrozumienie żądań i wniosków strony.
Kolegium podkreśliło, że w zakresie, w jakim organ odwoławczy z uwagi na nieczytelność zażalenia może dokonać oceny postanowienia organu pierwszej instancji, jest ono prawidłowe i nie narusza prawa. Realizacja oraz przyznanie ewentualnych odszkodowań za działalność OPS nie należy do tego organu. Jednocześnie nikła czytelność wniosków powoduje brak możliwości dokładnego wyjaśnienia czego dotyczą, a tym samym istnieje trudność w ustaleniu organów właściwych do ich rozpatrzenia. Dlatego też w ocenie S. K. O. w W., pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż właściwy w sprawie jest sąd powszechny jest w tym stanie faktycznym zasadny.
Na postanowienie S. K. O. w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K. W odpowiedzi na skargę S. K. O. w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 169 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza obowiązującego prawa.
Stosownie do art. 66 § 3 kpa jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że zgłoszone przez W. K. żądania - w zakresie, w jakim treść pism jest czytelna - mają charakter odszkodowawczy (dotyczącą wypłaty miliarda złotych za udaremnienie czynności prawnych, matactwa, niepłacenie za fryzjera, PKP, energię elektryczną) i nie mogą zostać rozpoznane przez organ administracji w drodze decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego administracyjnego, który by go upoważniał do uwzględnienia, w drodze decyzji administracyjnej, roszczeń odszkodowawczych skarżącego. Sprawy te regulują przepisy kodeksu cywilnego.
Dlatego też, jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazane żądania skarżącego należy ocenić jako mające charakter cywilnoprawny, a te podlegają kognicji sądu powszechnego.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. W zakresie pkt 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy.