Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 października 2010 r. F.C. i M.L. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata B.R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Radonowej [...] z dnia [...] lutego 1952 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości przy ul. [...] os. [...] o powierzchni [...] w W. ozn. nr hip. [...] w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stosownie natomiast do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służył one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się natomiast sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. jest rozstrzygnięciem wydanym w pierwszej instancji, od którego stronie przysługiwało stosownie do art. 127 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia, którym w tej sprawie jest Minister Infrastruktury. Co prawda błędnie organ pouczył strony o przysługującej skardze do Sądu, nie może to jednak przesądzać o jej dopuszczalności. Ponadto wskazać należy, że jak wynika z treści odpowiedzi na skargę w sprawie niniejszej złożone zostało odwołanie do Ministra.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa postanowił jak w sentencji.