Uzasadnienie
Decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania D. O., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2019 r., nr [...], w przedmiocie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką C. O..
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z [...] czerwca 2018 r. D. O. (skarżąca) wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką C. O..
Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz [...] decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca.
W efekcie odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu
I instancji.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącej, prawomocnym wyrokiem z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1955/18, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd przyznał rację Kolegium, że art. 17 ust. 1b ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2018 r. poz. 2220), dalej jako "ustawa", nie mógł być podstawą do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art. 17 ust. 1b ustawy, która wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny jednoznacznie bowiem stwierdził, że art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wyrok ten został ogłoszony w Dzienniku Ustaw RP z 23 października 2014 r. pod poz. 1443 i w tym dniu wszedł w życie, ponieważ Trybunał Konstytucyjny nie określił innego terminu w tym zakresie.
Wskazał też, iż konsekwencją powyższego jest niedopuszczalność wydania po tej dacie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o tę część art. 17 ust. 1b ustawy, która uznana została za niezgodną z Konstytucją RP (por. np. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 223/16). Zaś odmienne stanowisko organu I instancji zaprezentowane w tej kwestii w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. jest wadliwe.
Natomiast odnosząc się do treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy Sąd wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Z powyższego wynika, iż strona pobierająca zasiłek dla opiekuna nie może uzyskać prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Dalej zaznaczył, że z unormowania zawartego w art. 17 ustawy jednoznacznie wynika, iż dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przewidzianego w tym przepisie – poza wypełnieniem przesłanek podmiotowych – muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki natury przedmiotowej. Pierwsza z nich ma charakter pozytywny i polega – co do zasady – albo na niepodejmowaniu, albo na rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą uprawnioną – stosownie do art. 17 ust. 1 ww. ustawy. Druga zaś ma charakter negatywny, a mianowicie świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) lub b) ustawy.
Sąd podzielił pogląd organów administracji - który zresztą nie podlega kontestacji skarżącej - w zakresie uznania, iż strona pobierająca zasiłek dla opiekuna nie może uzyskać prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Treść przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych.
Wskazał, że skarżąca pobiera zasiłek dla opiekuna, czego nie kwestionuje, ale zarówno organ I instancji, jak i SKO, pominęły treść oświadczenia skarżącej z [...] czerwca 2018 r., o którym mowa w treści decyzji organu I instancji oraz oświadczenia skarżącej złożonego wraz z odwołaniem od tej decyzji. W pismach tych skarżąca wskazała, iż ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, z którego chce zrezygnować w przypadku przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Sąd zauważył, że z treści art. 27 ust. 5 ustawy wynika wprost, iż skarżąca mogła dokonać wyboru przysługującego jej świadczenia. Podkreślił, że przepis ten nie stawia żadnej granicy czasowej do dokonania wyboru przysługującego stronie świadczenia. Regulacja ta dotyczy każdej sytuacji, w której istnieje zbieg uprawnień do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 ustawy. Organy wadliwie jednak oceniły te oświadczenia jako niewystarczające do przyjęcia rezygnacji z zasiłku dla opiekuna.
Zdaniem Sądu, wola skarżącej - co do tego, jakie świadczenie chce pobierać, a więc które jest de facto dla niej bardziej korzystne - została przez nią jasno wyrażona. Zatem nie do zaakceptowania jest stanowisko organów, że świadczenie pielęgnacyjne skarżącej nie przysługuje, ponieważ pobiera ona specjalny zasiłek opiekuńczy. To właśnie rolą organów było umożliwienie skarżącej ostatecznego "zrezygnowania" z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W związku z tym wskazał, że organ I instancji powinien poinformować skarżącą o konieczności uprzedniego załatwienia wniosku dotyczącego rezygnacji z pobieranego świadczenia - specjalnego zasiłku opiekuńczego - przed rozpatrzeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Powyższe obowiązki organu wynikają w sposób jasny i oczywisty z jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 9 k.p.a., tj. z zasady obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej.
Jednakże organ wydał niekorzystną dla skarżącej decyzję, podczas gdy fakt uzyskiwania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego nie może być w okolicznościach tej sprawy przeszkodą do przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Jednak wymaga to wyeliminowania z obrotu prawnego w pierwszej kolejności decyzji przyznającej specjalny zasiłek dla opiekuna, a następnie rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Sąd wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż organy prowadząc postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego zasady te naruszyły - w szczególności nie informując jej, że wnioski: o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i o uchylenie decyzji przyznającej skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy nie mogą zostać objęte jednym postępowaniem administracyjnym z uwagi na ich różny przedmiot oraz, iż kolejność ich rozpoznania determinowana jest istotą regulacji nie pozwalającej na pobieranie tych świadczeń równocześnie.
Na zakończenie Sąd zaznaczył, że organy ponownie rozpoznając sprawę winny uwzględnić przedstawioną wyżej wykładnię art. 17 i art. 27 ust. 5 ustawy. Organ I instancji winien podjąć działania zmierzające do tego, aby dokonany przez skarżącą wybór świadczenia został urzeczywistniony i sam w sobie nie stanowił przesłanki uniemożliwiającej skorzystanie właśnie z tego świadczenia, które skarżąca wybrała. Na uwadze trzeba mieć również fakt, iż skarżąca na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. oświadczyła, że z końcem okresu 31 października 2018 r. wystąpiła ponownie o specjalny zasiłek opiekuńczy, gdyż czekała na zakończenie niniejszego postępowania sądowego. Poza tym, postępowanie winno być poprowadzone w taki sposób, aby skarżąca nie poniosła uszczerbku z powodu nieznajomości prawa, w szczególności w wymiarze finansowym.
Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...] - uwzględniając oświadczenie skarżącej złożone w dniu 31 maja 2019 r., przepis art. 27 ust. 5 ustawy oraz wykładnię art. 17 ustawy zawartą w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - przyznał skarżącej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej od 1 czerwca 2019 r., tj. od kolejnego dnia po ustaniu uprawnień do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2019 r. złożyła skarżąca - wnosząc o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego od listopada 2018 r. (wyrównanie daty przyznania tego świadczenia). W jej ocenie, wypłata świadczenia powinna nastąpić przynamniej od listopada 2018 r., kiedy to ponownie składała oświadczenie i podanie o przyznanie jej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wniosła o wyrównanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia ponownego oświadczenia w dniu [...] października 2018 r.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wyjaśniło, że rozstrzygnięcie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego nie pozostawiono uznaniu organów administracyjnych. Decyzja wydawana w tym zakresie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, iż sposób rozstrzygnięcia (przyznanie bądź odmowa przyznania świadczenia) wynika wprost z przepisów prawa.
Wskazało, że z materiału dowodowego wynika, iż skarżąca w dniu 27 czerwca 2018 r. wystąpiła do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką C. O..
Decyzją z [...] lipca 2018 r. - utrzymaną w mocy decyzją SKO w [...] z [...] sierpnia 2018 r. - organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia, wskazując między innymi, że skarżąca ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie decyzji organu I instancji, a zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy jest to przesłanka do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1955/18, uchylił zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji.
W wyroku tym Sąd między innymi wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organy winny uwzględnić przedstawioną wykładnię art. 17 i art. 27 ust. 5 ustawy. Podkreślił, że fakt uzyskania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego nie może być w okolicznościach tej sprawy przeszkodą do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Jednak wymaga to wyeliminowania z obrotu prawnego w pierwszej kolejności decyzji przyznającej specjalny zasiłek dla opiekuna, a następnie rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji winien podjąć działania zmierzające do tego, aby dokonany przez skarżącą wybór świadczenia został urzeczywistniony i sam w sobie nie stanowił przesłanki uniemożliwiającej skorzystanie z tego świadczenia, które skarżąca wybrała.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został przekazany organowi I instancji w dniu 21 maja 2019 r.
Kolegium wskazało, że po otrzymaniu tego wyroku, organ I instancji odebrał 31 maja 2019 r. wniosek od skarżącej, w którym wybrała świadczenie pielęgnacyjne jako świadczenie korzystniejsze oraz wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji z [...] października 2018 r. przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy.
Następnie organ I instancji - po rozpatrzeniu ww. wniosku - decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], uchylił własną decyzję z [...] października 2018 r. przyznającą skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy i wydał obecnie zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2019 przyznającą jej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowane na jej niepełnosprawną matkę C. O., w kwocie [...] zł miesięcznie od 1 czerwca 2019 r.
W ocenie SKO, w tym stanie rzeczy, argumentacja podniesiona w odwołaniu nie mogła zasługiwać na uwzględnienie - gdyż organ I instancji niezwłocznie podjął działania zmierzające do tego, aby dokonany przez skarżącą wybór świadczenia został urzeczywistniony i sam w sobie nie stanowił przesłanki uniemożliwiającej skorzystanie z tego świadczenia, które skarżąca wybrała. W związku z tym w pierwszej kolejności wyeliminował on z obrotu prawnego decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, zarzucając zaskarżonej decyzji:
- 1. naruszenie norm społecznych poprzez nie uwzględnienie daty złożenia pierwszej deklaracji o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego;
- 2. nie zastosowanie w adekwatnym czasie art. 27 ust. 5 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy i przez to nie uwzględnienie w odpowiednim czasie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, jak wynika z art. 27 ust. 5 ustawy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 26 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1955/18, organ I instancji nie uwzględnił dwukrotnie jej oświadczenia woli o rezygnacji ze świadczenia pielęgnacyjnego i wyborze zasiłku opiekuńczego. W konsekwencji przyznanie świadczenia nastąpiło dopiero od 1 czerwca 2019 r.
Nie zostało uwzględnione natomiast żadne wyrównanie z tego tytułu. Tymczasem wypłata świadczenia powinna nastąpić przynajmniej od listopada 2018 r. - kiedy to ponownie składała oświadczenie i podanie o przyznanie zasiłku opiekuńczego. W związku z tym wniosła o wyrównanie wypłat zasiłku (minimum) od dnia złożenia ponownego oświadczenia, tj. od 31 października 2018 r.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz na mocy art. 153 p.p.s.a o zobowiązanie organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej Sądu i wskazań, co do dalszego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2019 r. o przyznaniu D. O. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką C. O..
Wskazać należy, że zaskarżona decyzja SKO zapadła w ponownie prowadzonym postępowaniu - po uprzednim uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1955/18, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...] - a więc w warunkach związania organu orzekającego zawartymi ww. wyroku wskazaniami co do dalszego postępowania i sformułowanymi w nich ocenami prawnymi. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W powyższym wyroku Sąd wskazał, że skarżąca pobiera zasiłek dla opiekuna, czego nie kwestionuje, ale zarówno organ I instancji jak i Kolegium, pominęły treść oświadczenia skarżącej z [...] czerwca 2018 r., o którym mowa w treści decyzji organu
I instancji oraz oświadczenia skarżącej złożonego wraz z odwołaniem od tej decyzji.
W pismach tych skarżąca wskazała, iż ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, z którego chce zrezygnować w przypadku przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże organy wadliwie oceniły te oświadczenia - jako niewystarczające do przyjęcia rezygnacji z zasiłku dla opiekuna. Zdaniem Sądu, wola skarżącej co do tego, jakie świadczenie chce pobierać, a więc które jest de facto dla niej bardziej korzystne, została przez skarżącą jasno wyrażona. Zatem nie do zaakceptowania jest stanowisko organów, że świadczenie pielęgnacyjne skarżącej nie przysługuje, ponieważ pobiera ona specjalny zasiłek opiekuńczy. To właśnie rolą organów było umożliwienie skarżącej ostatecznego "zrezygnowania" z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Ponadto Sąd w wytycznych, co do dalszego postępowania wskazał, że organy ponownie rozpoznając sprawę winny uwzględnić przedstawioną w uzasadnieniu wyroku wykładnię art. 17 i art. 27 ust. 5 ustawy oraz, że organ I instancji winien podjąć działania zmierzające do tego, aby dokonany przez skarżącą wybór świadczenia został urzeczywistniony i sam w sobie nie stanowił przesłanki uniemożliwiającej skorzystanie właśnie z tego świadczenia, które skarżąca wybrała. Dodał, iż na uwadze trzeba mieć również fakt, że skarżącą na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. oświadczyła, iż z końcem okresu 31 października 2018 r. wystąpiła ponownie o specjalny zasiłek opiekuńczy, ponieważ czekała na zakończenie niniejszego postepowania sądowego. Poza tym, postępowanie winno być poprowadzone w taki sposób, aby skarżąca nie poniosła uszczerbku z powodu nieznajomości prawa, w szczególności w wymiarze finansowym.
Analiza decyzji organów orzekających w niniejszej sprawie wskazuje, że wytyczne Sądu wyrażone w powyższym wyroku nie zostały zrealizowane - przez co organy naruszyły przepis art. 153 p.p.s.a.
Wskazać należy, iż w powołanym wyżej wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, że skarżąca w oświadczeniu z [...] czerwca 2018 r. oraz w oświadczeniu złożonym wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji z [...] lipca 2018 r., wyraźnie wskazała, iż ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, z którego chce zrezygnować w przypadku przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Jednocześnie Sąd przesądził, że oświadczenia te są wystarczające do przyjęcia rezygnacji z zasiłku dla opiekuna. Przy tym wola skarżącej, co do tego, jakie świadczenie chce pobierać, a więc które jest de facto dla niej bardziej korzystne, została przez skarżącą jasno wyrażona.
W tej sytuacji organ - urzeczywistniając wybór świadczenia przez skarżącą - powinien był wydać decyzję przyznającą jej świadczenie pielęgnacyjne uznając, że już wcześniej dokonała ona w sposób wyraźny, jasny i jednoznaczny wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego.
Nie było zatem potrzeby odbierania od skarżącej w dniu 31 maja 2019 r. oświadczenia o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego oraz wniosku o uchylenie decyzji organu I instancji z [...] października 2018 r. przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy.
Podkreślenia wymaga, że skoro przepisy prawa (art. 27 ust. 5 ustawy) umożliwiają stronie wybór świadczenia - to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać (zob. wyrok NSA z 13 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 235/18).
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji rozpatrzy merytorycznie wniosek D. O. z czerwca 2018 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego - stosując się dokładnie do wytycznych i wykładni przepisów art. 17 i art. 27 ust. 5 ustawy zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1955/18, jednocześnie mając na uwadze poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania oraz fakt, że skarżąca domaga się przyznania jej tego zasiłku od 31 października 2018 r.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.