Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. J. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w sprawie odmowy potwierdzenia posiadania przez H. J. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i J. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości K., powiat [...], województwo [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.
W dniu 14.01.1991 r. H. J. złożyła do Urzędu Rejonowego w O. wniosek o ekwiwalent za mienie pozostawione na Wschodzie przez rodziców i dziadków, tj. S. G. i J. K. Na podstawie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii opisu mienia pozostawionego z dnia 29 marca 1947 r. ustalono, że J. K. s. J., S. G. s. P. i M. K. pozostawili w miejscowości K., dom mieszkalny o kubaturze 157,50, o ścianach drewnianych, kryty blachą, wybudowany w 1928 r., szopę o kubaturze 48, ścianach z desek, krytą deskami, wybudowaną w 1928 r. oraz 0,60 ha ziemi ornej.
Z odpisu majątkowego z dnia 8 kwietnia 1934 r. dostarczonego do Urzędu Skarbowego w S. w dniu 19.01.1934 r. wynika, że J. K. wraz z żoną W. odpisali na rzecz swojej córki W. zamężnej ze S. G. 1 "ucząstek" ziemi noszący nazwę [...] " o powierzchni [...] m2 oraz pół domu znajdującego się w [...], powiat [...] pod nr [...] przy ul. [...], składającego się z 2 ubikacji, tj. pokoju i jednej kuchni, przedsionka, chlewu.
Na podstawie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii zaświadczenia Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 31.10.1991 r. ustalono, że S. G., W. G., E. G. i H. G. byli repatriantami, którzy opuścili ZSRR w dniu 1.05.1945 r. W/w do 1939 r. zamieszkiwali w K. H. J. z domu G. w oświadczeniu z dnia 12.01.2009 r. wyjaśniła, że S. G. w dniu 14.01.1955 r. stał się właścicielem nieruchomości w miejscowości B. na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w L. Strona oświadczyła, że po śmierci S. G., jego żona W. G. przeprowadziła postępowanie spadkowe. W dniu 10.09.1968 r. W. G. sprzedała nieruchomość i zamieszkała z córką H. J. w miejscowości W. koło W. Strona oświadczyła, że z w/w miejscowości W. G. razem z córką wyprowadziły się do O. i zamieszkały tam przy ul. [...]. W. G. zmarła w dniu 7.08.1990 r.
Prawomocnym orzeczeniem o wykonaniu aktu nadania z dnia [...] listopada 1954 r. [...] nieruchomość położona w gromadzie B., gmina N., powiat J, o powierzchni 3500 m2 stała się w dniu 14.01.1955 r. własnością S. G. Pismem z dnia 26.10.2010 r. znak: [...] O. Urząd Wojewódzki wystąpił do Archiwum Państwowego we W. Oddział w K. o przesłanie uwierzytelnionych kopii dokumentów potwierdzających nabycie przez S. G. nieruchomości w B. Archiwum Państwowe we W. Oddział w K. w piśmie z 10.11.2010 r. znak: [...] poinformował, że nie odnalazł akt w sprawie osiedlenia S. G. Pismem z dnia 30.11.2020 r. znak [...] Wojewoda [...] wezwał w terminie 14 dni H. J. do złożenia wyjaśnień w sprawie wykonania Zrealizowanego w części prawa do rekompensaty oraz przedłożenia na tę okoliczność stosownych dokumentów.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] Wojewoda [...] pozytywnie ocenił spełnienie przez H. J. - spadkobiercę pozostawionej nieruchomości wymogów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Wezwał w/w do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu - do wskazania numeru rachunku bankowego oraz do dołączenia do wniosku operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości K., powiat s., województwo [...].
W aktach sprawy znajduje się operat szacunkowy nieruchomości gruntowej zabudowanej stanowiącej "mienie zabużańskie" pozostawionej w K., powiat s., województwo [...] z dnia 26.05.2011 r. Na podstawie w/w operatu ustalono, że wartość pozostawionej nieruchomości wynosi [...] zł.
Pismem z dnia 30.06.2011 r. znak: [...] Wojewoda [...] wystąpił do G. K. rzeczoznawcy majątkowego o skorygowanie operatu szacunkowego z dnia 26.05.2011 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania w/w pisma.
Pismem z dnia 6.07.2011 r. G. K. przedłożyła poprawiony operat szacunkowy, z którego wynika, że wartość pozostawionej nieruchomości wynosi [...] zł.
Na podstawie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii protokołu przekazania repatriantowi gospodarstwa w użytkowanie przez Państwowy Urząd Repatriacyjny z dnia 21.08.1946 r. ustalono, że M. K. otrzymała w tymczasowe użytkowanie gospodarstwo we wsi D., powiat J. o obszarze 1,25 ha.
Zgodnie z orzeczeniem Powiatowej Komisji Ziemskiej w J. z dnia [...].12.1947 r. M. K. przydzielono poniemieckie gospodarstwo w D. Z kopii wniosku z dnia 1.12.1947 r. wynika, że M. K. złożyła do Państwowego Urzędu repatriacyjnego wniosek o przydzielenie na własność gospodarstwa poniemieckiego na którym została osiedlona.
Z orzeczenia Powiatowej Komisji Ziemskiej w J. z dnia [...].12.1948 r. wynika, że Powiatowa Komisja Ziemska w J. uchyliła orzeczenie z dnia [...].12.1947 r. i jednocześnie na wniosek M. K. przyznała na własność działkę Nr [...] i [...] o obszarze 0,78 ha ze znajdujących się w gromadzie D. Na podstawie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu nadania ziemi z dnia [...]09.1955 r. ustalono, że M. K. otrzymała na własność nadział ziemi o obszarze 0,78 ha położone w gromadzie D. Z kopii postanowienia Sądu Powiatowego w J. z dnia [...].10.1955 r. wynika, że Pani M. K. z tytułu niezapłaconej ceny działki i inwentarza na rzecz Skarbu Państwa musiała spłacić należności płatne w naturze w wysokości 120, 75 cent. metr żyta.
Zgodnie z orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w J. Pani M. K. została zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty za nabyte gospodarstwo na podstawie art. 12 i 13 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 18, poz. 107). Zwolnienie nastąpiło na podstawie odpisu mienia pozostawionego za Bugiem przez M. K. Pismem z dnia 20.12.2012 r. znak: [...] Wojewoda [...] poinformował H. J. o nieruchomości nabytej od Skarbu Państwa przez M. K. i wezwał stronę w terminie 7 dni do zajęcia stanowiska do przedstawionych ustaleń oraz złożenia ewentualnych wyjaśnień w tym przedmiocie.
W piśmie z dnia 28.12.2012 r. H. J. wyjaśniła, że właścicielem mienia pozostawionego jest "Pani G. - żona Pana S. G.", a nie Pan J. K. oraz Pani M. K. Postanowieniem z dnia [...].01.2013 r. znak: [...] Wojewoda [...] pozytywnie ocenił spełnienie przez H. J. wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym zostanie określona wartość nieruchomości nabytej przez M. K. w ramach ekwiwalentu za mienie "zabużańskie". Organ I instancji poinformował stronę, że nie uwzględnił znajdującego się w aktach sprawy odpisu majątkowego z dnia 8 kwietnia 1934 r., bowiem dokument ten nie spełnia wymogów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Organ wojewódzki uznał, że w/w dokument nie dowodzi pozostawienia wymienionego w nim mienia z powodu wypędzenia lub opuszczenia przez nabywców byłego terytorium RP w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.
Pismem z dnia 29.01.2013 r. znak: [...] Wojewoda [...] ponownie poinformował stronę postępowania, że z opisu mienia pozostawionego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że J. K., S. G. i M. K. byli wspólnie właścicielami nieruchomości położonej w miejscowości K., województwo [...] w skład której wchodziły 0,60 ha ziemi ornej oraz dom mieszkalny i szopa. Organ I instancji poinformował H. J., że w aktach sprawy znajduje się operat szacunkowy z dnia 6.07.2011 r. określający wartość nieruchomości wymienionej w opisie mienia pozostawionego. Organ wojewódzki wskazał ponownie przyczyny dla których nie uznał jako dowodu odpisu majątkowego z dnia 8 kwietnia 1934 r.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] odmówił potwierdzenia posiadania przez H. J. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i J. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości [...]., powiat [...], województwo [...].
Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wniosła H. J. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania H. J., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Minister wskazał, że zgodnie z orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w J. Pani M. K. została zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty za nabyte gospodarstwo. W aktach Powiatowego Zarządu Rolnictwa w J.,,(...) znajduje się odpis mienia pozostawionego za Bugiem przez Panią M. K.". Akt ten został wydany zgodnie z przepisami dekretu z dnia 18.04.1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 18, poz. 107). Przyznanie przez Skarb Państwa Pani M. K. nieruchomości jako ekwiwalentu za utraconą nieruchomość dowodzi, że była ona współwłaścicielką w/w nieruchomości.
Odnośnie oceny mocy dowodowej dokumentu z dnia 8 kwietnia 1934 r. organ II instancji stwierdził, że dokument ten został sporządzony w dniu 8.04.1934 r., czyli 11 lat przed opuszczeniem przez Państwa G. byłego terytorium RP. Z treści w/w dokumentu wynika, że własność w/w nieruchomości dopiero po śmierci J. K. miała przejść na jego córkę W. G. żonę S. G.. Zatem w/w odpis na który powołuje się strona nie może być uznany za dowód potwierdzający pozostawienie nieruchomości położonej w K. na dzień opuszczenia byłego terytorium RP. Z informacji Państwowego Archiwum Obwodu [...] również wynika, że nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących nieruchomości położonej w miejscowości K. świadczących o posiadaniu na własność mienia przez matkę strony W. G. oraz J. K. Jedynym wiarygodnym dowodem świadczącym o własności pozostawionej w K. nieruchomości na dzień opuszczenia byłego terytorium RP jest znajdujący się w aktach sprawy opis mienia pozostawionego z dnia 29 marca 1947 roku.
Zdaniem organu własność pozostawionej nieruchomości powinna być bowiem potwierdzona na moment opuszczenia Kresów Wschodnich. W niniejszej sprawie takim dokumentem jest znajdujący się w aktach sprawy opis mienia pozostawionego wydany na rzecz J. K., S. G. oraz M. K. Minister podkreślił, że organ I instancji wielokrotnie informował stronę postępowania, że odpis majątkowy z dnia 8 kwietnia 1934 r. nie może być uznany za dowód, bowiem nie potwierdza on własności nieruchomości położonej w K. na dzień jej pozostawienia.
Ponadto wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., oceny stopnia realizacji przez stronę prawa do rekompensaty, dokonuje przed wydaniem stosownego rozstrzygnięcia właściwy wojewoda, jako organ I instancji, na podstawie zebranych w trakcie postępowania dowodów.
Podkreślił, że jeżeli wartość nieruchomości nabytej w ramach rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przewyższa 20 % wartości pozostawionej nieruchomości wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Strona postępowania pomimo wezwań Wojewody [...] nie przedłożyła operatu szacunkowego nieruchomości otrzymanej przez M. K. w ramach rekompensaty za mienie pozostawione na Kresach Wschodnich.
Zaniechanie złożenia operatu szacunkowego stanowi podstawę wydania decyzji odmownej (art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.).
Wobec nie złożenia przez stronę operatu szacunkowego nabytej przez M. K. nieruchomości organ I instancji nie mógł zatem ustalić wysokości ewentualnie przysługującej rekompensaty.
Skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wydanie decyzji potwierdzającej przysługiwanie H. J. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i J. K. udziałów po 1/3 w prawie własności nieruchomości w miejscowości K., pow. [...], woj. [...], obecnie Ukraina.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy.
Przede wszystkim ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci odpisu z dnia 8 kwietnia 1934 r. wynika jednoznacznie, że ojciec wnioskodawczyni – S. G. stał się na podstawie tego odpisu właścicielem części należącej do J. K. i jego żony W. nieruchomości, część ta została w tym dokumencie dokładnie opisana, natomiast na rzecz J. K. i jego żony zastrzeżono jedynie dożywotnie prawo do korzystania z tej nieruchomości. Fakt skutecznego dokonania przeniesienia własności części nieruchomości na S. G. znajduje potwierdzenie w opisie mienia pozostawionego z dnia 29 maja 1947 r. W dokumencie tym S. G. jest wskazany jako jeden z właścicieli nieruchomości położonej w K. Następnie wskazano, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przepis art. 3 ustawy z 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje łącznej realizacji prawa do rekompensaty przez wszystkich uprawnionych lub wszystkich spadkobierców. (por. wyrok wsa w Warszawie z dnia 29 czerwca 2011 r., sygnatura akt I SA/Wa 629/11 LEX nr 1235943).
Nawet więc gdyby przyjąć, że M. K. była w 1/3 współwłaścicielką pozostawionej poza granicami RP nieruchomości w K., to tylko w takim zakresie była uprawniona do zrealizowania prawa do rekompensaty, bowiem ani J. K. ani S. G. nie wskazali M. K., jako osoby uprawnionej do realizacji przedmiotowego prawa w ich imieniu.
W tej sytuacji przyjąć należy w ocenie skarżącej, że niezależnie od rekompensaty uzyskanej w przeszłości przez M. K. z tytułu pozostawienia swojego udziału w nieruchomości wynoszącego co najwyżej 1/3, wnioskodawczyni, jako spadkobiercy S. G., przysługuje prawo do rekompensaty dotyczące 1/3 części pozostawionej nieruchomości, odpowiadającej udziałowi w pozostawionej nieruchomości przysługującemu ojcu wnioskodawczyni S. G. Nadto wnioskodawczyni przysługuje prawo do połowy rekompensaty za udział w pozostawione] nieruchomości dziadka wnioskodawczyni J. K., udział ten, jak wynika z opisu mienia pozostawionego, również wynosił 1/3.
Wskazała również, że wnioskodawczyni przedłożyła oświadczenie, zgodnie z którym domaga się rekompensaty w formie świadczenia pieniężnego, jeżeli chodzi natomiast o ustalenie wysokości należnej rekompensaty, to została ona ustalona na podstawie operatu szacunkowego dotyczącego nieruchomości pozostawionej w miejscowości K. wyceniającego tą nieruchomość wraz z zabudowaniami ostatecznie na kwotę [...] zł. Tak więc wnioskodawczyni przysługuje rekompensata stanowiąca 20 % z 1/3 tej kwoty jako spadkobiercy S. G., oraz 20 % z połowy z 1/3 jako spadkobiercy J. K., łącznie rekompensata wysokości [...] zł.
Bez znaczenia dla ustalenia wysokości przysługującej wnioskodawczyni rekompensaty pozostaje wartość rekompensaty uzyskanej w przeszłości przez M. K., jako współwłaścicielkę pozostawionej nieruchomości najwyżej w 1/3.
Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, że zgodnie z treścią art. 7 ust.
1. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty tylko w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, cytowanej ustawy, nie zaś w przypadku nie przedstawienia operatów szacunkowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje
Podkreślenia wymaga, że w sprawie niniejszej nie jest sporne nadanie M. K. - ciotce skarżącej, nadziału ziemi w gromadzie D. w oparciu o akt nadania ziemi z dnia [...] września 1955r. oraz zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia opłaty za to gospodarstwo na podstawie art. 12 i 13 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, co miało miejsce na podstawie opisu mienia pozostawionego przez nią na dawnych Kresach Wschodnich.
Dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 169 poz. 1418 ze zm.) ma za zadanie zakończyć proces rozliczeń z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie nie tylko do spraw nowych, albowiem zawarte w niej zasady realizacji prawa do rekompensaty odnoszą się również do sytuacji, w których osoba posiadająca zaświadczenie lub decyzję potwierdzającą prawo do rekompensaty wydane na podstawie wcześniej obowiązujących w tej materii przepisów nie zrealizowała prawa do rekompensaty albo zrealizowała je w części. We wszystkich tych przypadkach realizacja prawa do rekompensaty następuje w formach określonych w art. 13 ustawy i w każdym przypadku zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości bez względu na liczbę osób uprawnionych.
Przepis art. 3 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. stanowi, że "w przypadku gdy nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej były przedmiotem współwłasności, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim współwłaścicielom, spełniającym wymogi określone w art. 2, albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych współwłaścicieli. Powyższe oznacza, że osobom uprawnionym przysługuje jedna 20 % rekompensata, która rozdzielana jest stosownie do ich udziałów we własności nieruchomości. Jeżeli jedna lub więcej uprawnionych osób w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła nieruchomości Skarbu Państwa, ich wartość pomniejsza wysokość należnej rekompensaty jako całości. Powyższe regulują stosowne przepisy.
Zgodnie z art. 6 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. osoba, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła nieruchomości Skarbu Państwa dołącza do wniosku dokumenty urzędowe poświadczające ich nabycie. Przy tym w przypadku częściowej realizacji rekompensaty konieczne jest ustalenie wartości zrealizowanego dotychczas prawa. Szczegółowe zasady w tym zakresie określa art. 12 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. W takiej sytuacji wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, określa się według stanu na dzień nabycia oraz według cen albo kosztów odtworzenia na dzień sporządzenia wyceny, z zastrzeżeniem ust.
2. Tylko w przypadku osób, które po dniu 1 stycznia 1998 r. zrealizowały prawo do rekompensaty, wartość nabytego prawa własności nieruchomości przyjmuje się na podstawie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji ceny ustalonej w umowie przeniesienia własności nieruchomości.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, wojewoda postanowieniem wzywa wnioskodawcę do dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali.
Dlatego w całej rozciągłości należy podzielić stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o konieczności odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącą operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości nadanej jej ciotce w 1955 r.
Skoro skarżąca uchyliła się od spoczywającego na niej obowiązku wykazania wartości nieruchomości nabytej w ramach realizacji prawa do rekompensaty, w związku z tym Sąd podziela w całości pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie konieczne było wydanie decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W związku z tym brak jest jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie narusza ona prawa.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.