Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Wnioskiem z [...] lipca 2019 r. J. L. wystąpił o wszczęcie postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków lokali niemieszkalnych G9 i G19 dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...].
Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.L.
Rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że J. L. jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. Natomiast przedmiotowe lokale niemieszkalne stanowią odrębną nieruchomość uregulowaną w księdze wieczystej nr [...] i są własnością innych osób fizycznych.
Organ II instancji podniósł, że z uwagi na to, że wnioskodawca nie jest ani właścicielem, ani władającym przedmiotowymi lokalami, nie może żądać od organu zmiany w operacie ewidencyjnym. Ponadto nie wskazał on przepisów prawa materialnego, na podstawie których może żądać wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków lokali nr G9 oraz G19. Takich przepisów nie znalazły również organy orzekające.
Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. L. zarzucając mu rażące naruszenie art. 8, art. 10 i art. 75 k.p.a. oraz art. 27 ustawy o własności lokali. Jednocześnie skarżący przyznał, że nie jest stroną postępowania dotyczącego przedmiotowych lokali, a jego aktywność wynika z troski o prawidłowy zarząd nieruchomością jak również o prawidłowość sporządzania dokumentacji technicznej. Ponadto skarżący jako współużytkownik wieczysty gruntu jest zainteresowany uporządkowaniem przebiegu granic.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Na podstawie art. 119 pkt 3 ww ustawy Sąd rozpoznał sprawę niniejszą w trybie uproszczonym.
Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną
Regulacja art. 61a k.p.a. stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte (§ 1). Ustawodawca wprowadził w tym przepisie dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym ta druga przesłanka nie została w żaden sposób dookreślona.
Należy jednak przez nią rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Okoliczność taka będzie zatem miała miejsce na przykład wówczas, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 298, a także wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11, LEX nr 1094438 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08, niepubl., dostępny w CBOSA).
W konsekwencji uznać należy, że dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a. każdorazowo wypełniać będzie bezprzedmiotowość złożonego wniosku, stanowiąca uzasadnioną przyczynę niemożności wszczęcia postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Lu Gd 1009/12, LEX nr 1232079).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ odmówił wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego wskazując, że nie jest on stroną postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków lokali niemieszkalnych G9 i G19 dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że brak jest przepisów prawnych pozwalających na podjęcie władczego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącego.
Stanowisko to należy w pełni podzielić.
Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W razie postępowania w sprawie, którego wszczęcie następuje na żądanie jednostki, zastosowanie ma druga norma prawna zawarta w art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Przyznanie jednostce prawa do skutecznie prawnego żądania wszczęcia postępowania w sprawie obwarowane jest przesłanką posiadania przez nią interesu prawnego lub obowiązku. Artykuł 28 kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiając przesłanki przyznania jednostce statusu strony nie daje podstaw materialnoprawnych do wyprowadzenia interesu prawnego lub obowiązku, a zawierając normy prawne o charakterze niesamoistnym wymaga współstosowania z przepisem prawa materialnego. Przepisy prawa materialnego kształtują podstawy prawne przyznania jednostce interesu prawnego lub nałożenia na jednostkę obowiązku.
W niniejszej sprawie podstawę taką stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne(Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 2 tej ustawy zmiany w ewidencji gruntów i budynków wprowadza się na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 tj. właścicieli nieruchomości lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.
Lokale niemieszkalne stanowiące przedmiot wniosku skarżącego znajdują się w budynku stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności innych osób fizycznych uregulowany w księdze wieczystej nr [...].
Tak więc skarżącemu nie przysługuje żaden tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości.
W ocenie Sądu, argumentacja, że skarżący jest współużytkownikiem wieczystym gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy budynek pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, a jego interes należy oceniać wyłącznie w kontekście interesu faktycznego, a nie interesu prawnego wymaganego dla przyjęcia jego legitymacji do wszczęcia postępowania w przedmiocie wykreślenia przedmiotowych lokali z ewidencji gruntów i budynków.
W tej sytuacji stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu należy uznać za słuszne, a zarzuty skargi za bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.