Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomość gruntową położoną w obrębie ewidencyjnym [...], gm. W., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Burmistrz W. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w W., stanowiącej działkę nr [...], będącej własnością Skarbu Państwa - w użytkowaniu wieczystym przedsiębiorstwa państwowego P. w W., na działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie i przebudowie ul. [...] (droga powiatowa nr [...] relacji [...]) w W. Powyższą decyzją zatwierdzono jednocześnie projekt podziału dz. nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, na działki nr [...], [...] i [...] oraz projekt podziału dz. nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, na działki nr [...] i [...]. Na mocy ww. decyzji działki nr [...] i nr [...] stały się własnością Powiatu [...].
Wnioskiem z dnia 15 listopada 2010 r. Zarząd Drogowy w S., działając w imieniu Starosty [...], wystąpił do Wojewody [...] o wydanie w stosunku do dz. nr [...] o pow. [...] ha położonej w W., decyzji w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.).
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. mienia Skarbu Państwa stanowiącego nieruchomość oznaczoną jako dz. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, iż ul. [...] (aktualnie ul. [...] i ul. [...]), w skład której wchodziła dz. nr [...] (w wyniku podziału której powstała dz. nr [...]), leżała w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], której przebieg, określony jako [...], nie wskazywał jej przebiegu przez miasto W. W aktach sprawy znajduje się przy tym porozumienie z dnia 12 stycznia 1989 r. zawarte pomiędzy Naczelnikiem Miasta i Gminy W. a Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w B., w którym przekazuje się m.in. ul. [...], która z uwagi na niezaliczenie jej do kategorii dróg wojewódzkich rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U.
Nr 160, poz. 1071), z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową. W porozumieniu tym wskazano jednocześnie, że wymienione w nim ulice zaliczone są do kategorii dróg wojewódzkich. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentów potwierdzających ten fakt, podczas gdy organ dysponuje uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1987 r. nr [...], zaliczającą ul. [...] i [...] do kategorii dróg gminnych, wobec czego ww. ulice z dniem 27 maja 1990 r. powinny stać się mieniem gminnym. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu, brak było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] własności dz. nr [...].
Minister Skarbu Państwa, po rozpoznaniu odwołania Powiatu [...], decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do stwierdzenia nabycia przedmiotowego gruntu przez odwołującego się, bowiem sporna nieruchomość stanowi już własność Powiatu [...] na mocy decyzji z dnia [...] września 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wobec powyższego Wojewoda [...] rozpatrując sprawę komunalizacji w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zobligowany był orzec o odmowie stwierdzenia nabycia własności tej nieruchomości z powyższej przyczyny.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Powiat [...], wnosząc o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje skutków prawnych jakie wywołała decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r., jednak celem prowadzonego postępowania administracyjnego było stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa. Skarżący wskazał, że w jego ocenie zaistniały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Dokonując pod tym kątem oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu skutkującym jej uchyleniem.
Stosownie do treści art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego, z dniem tym staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 60 ust. 3 ww. ustawy nabycie mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza wojewoda w drodze decyzji.
Mając na uwadze fakt, że nabycie mienia Skarbu Państwa następowało z mocy samego prawa, wojewoda wydając decyzję w powyższym trybie, po uprzednim ustaleniu, że w sprawie na dzień 1 stycznia 1999 r. spełnione były wszystkie przesłanki wynikające z przepisu art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., zobligowany jest wydać decyzję stwierdzającą nabycie mienia przez określoną jednostkę samorządu terytorialnego. Decyzja ta jest zatem decyzją deklaratoryjną, potwierdzającą jedynie stan prawny nieruchomości na dzień 1 stycznia 1999 r.
W niniejszej sprawie Minister Skarbu Państwa, działając jako organ odwoławczy, odstąpił jednak od zbadania, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., uznając, że stan prawny nieruchomości na dzień orzekania nie pozwala na stwierdzenie nabycia przez Powiat [...] prawa własności działki nr [...]. Działka ta stanowi już bowiem własność ww. jednostki samorządu terytorialnego na mocy decyzji z dnia [...] września 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Jak już bowiem wskazano powyżej, wobec treści przepisu art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., zdarzenia prawne, które zaszły po dniu 1 stycznia 1999 r., jeżeli w tym dniu spełnione zostały przesłanki do komunalizacji nieruchomości na podstawie art. 60 ww. ustawy, nie mają wpływu na prawa jednostki samorządu terytorialnego. Z samego charakteru decyzji deklaratoryjnej, która potwierdza stan, jaki powstał z mocy prawa, w tym przypadku z mocy art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., wynika że nie było podstaw do odmowy stwierdzenia nabycia przedmiotowej działki z samej tylko przyczyny istnienia w obrocie prawnym decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej z dnia [...] września 2010 r. Innymi słowy wszelkie decyzje przesądzające o własności danej nieruchomości, zawarte po dniu 1 stycznia 1999 r. nie mogą znosić skutków komunalizacji, która nastąpiła z tym dniem.
Decyzja wojewody stan ten natomiast jedynie potwierdza. To zatem deklaratoryjna decyzja wojewody będzie miała wpływ na ocenę prawidłowości późniejszej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] września 2010 r., a nie na odwrót. Przenoszenie skutków ww. decyzji z dnia [...] września 2010 r. na powstały wcześniej, z mocy samego prawa, stan prawny nieruchomości spowodowało, że zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa wydana została z naruszeniem art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
Stwierdzenie wskazanych wad zaskarżonej decyzji, zwalniało Sąd od obowiązku merytorycznej kontroli formułowanych przez organ I instancji ocen spełnienia przesłanek wynikających z treści art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., a tym samym i podniesionych w tym względzie zarzutów skargi, gdyż byłoby to przedwczesne. Ponowna, merytoryczna ocena legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., będzie bowiem należała do Ministra Skarbu Państwa, jako organu odwoławczego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.