Uzasadnienie
I. Stan faktyczny
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania J. B., B. S., K. W. oraz Z. W. (dalej powoływani jako skarżący) od pism Burmistrza Miasta w [...] z [...] lutego 2013 r., znak: [...], z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] oraz z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] odmawiających wypłacenia odszkodowania za grunt w kwocie [...] zł (działka nr [...]) oraz utracone korzyści w kwocie [...] zł.
Wojewoda wskazał, że powołane pisma nie stanowią decyzji administracyjnej i w związku z tym nie przysługuje od nich odwołanie – co wynika z art. 127 § 1 i art. 129 § 1 Kpa. Skarżący wskazali jednoznacznie, że ich żądanie sprowadza się do potraktowania pisma z 17 kwietnia 2013 r. wraz z załącznikami oraz z 20 czerwca 2013 r. jako odwołanie od powołanych pism Burmistrza [...] odmawiających wypłacenia odszkodowania za grunt w kwocie [...] zł (działka nr [...]) oraz utracone korzyści w kwocie [...] zł.
Organ podał, że art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.,) stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu m. in. gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Zatem Burmistrz Miasta [...] nie miał prawnej możliwości wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, za grunt położony w [...] przy ulicy [...] oraz [...]. Wojewoda wskazał, że pisma Burmistrza Miasta w [...] z [...] lutego 2013 r., znak: [...], z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] oraz z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] stanowią jedynie pisemną odpowiedź na złożone przez wnioskodawców roszczenia dotyczące przedmiotowej nieruchomości. Tym samym nie można uznać ich za rozstrzygnięcia, od których przysługiwałby środek zaskarżenia w postaci złożonego przez odwołania.
Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...], wskazując, że z uwagi na brak porozumienia z Burmistrzem [...] i nie ustosunkowanie się do zgłaszanych przez skarżących roszczeń, pisma musiały zostać uznane przez nich za decyzje odmowne. Skarżący podali, że domagają się od Burmistrza odpowiedzi na ich żądania w formie decyzji administracyjnych co do zapłaty, bądź jej odmowy, co pozwoli podjęcie im czynności odwoławczych. Burmistrz bowiem na ich żądania odpowiadał pismami, a nie decyzjami administracyjnymi, czym zamyka im drogę do podjęcia czynności odwoławczych.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżanego postanowienia Wojewody [...] i merytoryczne rozstrzygnięcie, bądź uchylenie i wytyczenie kierunków dalszego postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest całkowicie bezzasadna.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu bezsporne jest, że Burmistrz Miasta [...], nie będąc w ogóle organem wywłaszczeniowo-odszkodowawczym, nie wydał decyzji administracyjnej. Organ ten skierował jedynie do skarżących powołane pisma informacyjne, które nie mają żadnych znamion decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda wyjaśnił skarżącym w sposób jak najbardziej czytelny, że powołane pisma Burmistrza nie stanowią decyzji administracyjnych. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z odszkodowawczą sprawą administracyjną, a cywilnoprawnym żądaniem wypłaty odszkodowania za pozbawienie prawa eksploatacji nieruchomości i osiąganie przez Gminę pożytków z nieruchomości przez okres 23 lat. Zatem strona, domagając się wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, może swoich praw dochodzić wyłącznie na drodze powództwa cywilnoprawnego.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że odwołanie przysługuje tylko od decyzji administracyjnych. Tym samym wniesienie odwołania przez skarżących było niedopuszczalne i obowiązkiem organu było stwierdzenie tej okoliczności na podstawie art. 134 Kpa.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził jego niedopuszczalność, skoro powołane pisma Burmistrza [...] nie są decyzją administracyjną. Ponadto organ prawidłowo zastosował art. 9 Kpa, gdyż szczegółowo wyjaśnił skarżącym okoliczności prawne sprawy związane z istnieniem w obrocie prawnym decyzji z [...] czerwca 1988 r, nr. [...], o odszkodowaniu za straty drzew i krzewów owocowych oraz zniszczenie zasiewów oraz z [...] marca 1989 r., nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości budynków, położonych przy ulicy [...], należących do S. W. oraz spadkobierców A. W..
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.