Uzasadnienie
W dniu 19 listopada 2015 r. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. Decyzją tą Minister uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] i stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r., nr [...] oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1950 r., nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] oraz w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] - wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jej nieważność.
W związku z przedmiotową skargą skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub skutków których odwrócenie stanie się znacząco trudne. W tym skarżący wskazał na kwestie własności poszczególnych lokali nabywanych od miasta [...] jak również możliwość ich swobodnego obrotu. W przekonaniu skarżącego w związku z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji istnieje również uzasadnione ryzyko unieważnienia decyzji administracyjnych poprzedzających sprzedaż lokali mieszkalnych, a w konsekwencji utratę własności przedmiotowych lokali przez obecnych właścicieli nie korzystających z rękojmi dobrej wiary ksiąg wieczystych.
Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] stwierdził m.in. nieważność w części decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1950 r. w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej
Sygn. akt I SA/Wa 2264/15 we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...], [...],[...],[...],[...],[...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] oraz w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] – wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania.
Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Powołana w uzasadnieniu wniosku argumentacja skarżącego, przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Minister Infrastruktury i Rozwoju zaskarżoną decyzją m.in. stwierdził nieważność w części decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1951 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1950 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Wprawdzie decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji zalicza się do aktów o charakterze deklaratoryjnym, jednak nie można pominąć następstw prawnych powstałych w wyniku wydania takiego aktu. W realiach przedmiotowej sprawy trzeba mieć na względzie, iż decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej do opisanej nieruchomości, skutkuje ponowną
Sygn. akt I SA/Wa 2264/15 koniecznością rozpoznania wniosku dekretowego. Zatem sytuacja ta może mieć negatywny wpływ na sytuację prawną nieruchomości, co do której nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne. Wniosek dawnych właścicieli będzie mógł bowiem zostać ponownie rozpoznany w następstwie czego może zostać ustanowione prawo użytkowania wieczystego do opisanej nieruchomości. Przy czym w przypadku ustanowienia tego prawa do nieruchomości istnieje niebezpieczeństwo obrotu prawnego nią, a to może spowodować nieodwracalne skutki oraz wyrządzenie znacznej szkody osobom posiadającym lokale znajdujące się w budynku położonym na przedmiotowym gruncie. Organ administracyjny działający w granicach swojej właściwości i kompetencji, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, nie będzie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych, które mogą powstać w wyniku rozdysponowania przedmiotowym gruntem.
Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasową ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.