Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego skarżący J.S. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W złożonym wniosku wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymanie skarżący czerpie ze świadczenia pielęgnacyjnego otrzymywanego w związku z rezygnacją z zatrudnienia z uwagi na opiekę nad matką w wysokości [...] zł ([...] zł brutto). Wnioskodawca nie posiada żadnych innych dochodów ani oszczędności.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Wniosek skarżącego dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych podlega pozostawieniu bez rozpoznania, mając na uwadze, że stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzje organów administracji podjęte w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z tym, że skarżący zakresem zaskarżenia objął rozstrzygnięcie odmawiające przyznania zasiłku celowego, nie istnieje po stronie skarżącego obowiązek uiszczenia kosztów sądowych wynikających z wszczęcia postępowania sądowego, jak również odpowiadająca temu zobowiązaniu prawna możliwość przyznania w tej części prawa pomocy na mocy orzeczenia sądowego wobec stwierdzenia, że wnioskodawca pozostaje osobą nieposiadającą środków finansowych.
Pozostała część żądania podlegającego rozpoznaniu została uznana za uzasadnioną. Traktowanie wniosku o ustanowienia pełnomocnika z urzędu jako zasadnego wynika ze stwierdzenia, że sytuacja materialna wnioskodawcy wskazuje na to, iż nie dysponuje on środkami, które pozwalałyby mu na samodzielne opłacenie kosztów zastępstwa procesowego. Kwota otrzymywanego świadczenia pozostaje zbyt niska, by równoważyć zarówno wskazany wydatek, jak i pozostałe koszty stałego utrzymania. Sytuacja osobista strony nie pozwala mu jednocześnie na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu sądowym z innych źródeł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.