Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 13 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2284/19

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia K. F., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...], dotyczące odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 3 lutego 2019 r. K. F. wystąpiła do Urzędu Dzielnicy [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności tego gruntu odnośnie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą

KW nr [...] - w odniesieniu do lokalu nr [...].

Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość przy ul. [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], stanowi grunt zabudowany budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916 ze zm.), dalej jako ustawa.

Wskazał także, iż w dziale II ww. księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości gruntowej nie widnieją wpisy świadczące o wyodrębnieniu lokalu nr [...] i ustanowieniu udziału w prawie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości przysługującego temu lokalowi.

W związku z tym uznał, że wobec nieujawnienia w powołanej księdze wieczystej prawa użytkowania wieczystego związanego z własnością lokalu nr [...] - brak jest podstawy do wydania w odniesieniu do tego lokalu zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Kwestionując powyższe postanowienie Prezydenta [...] K. F. złożyła zażalenie.

Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Kolegium wskazało, że na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów.

Jednak, aby to przekształcenie nastąpiło, musi istnieć prawo użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 27 zdanie drugie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej jako u.g.n., oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.

Podniosło także - za orzecznictwem Sądu Najwyższego - iż wpis prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej ma charakter konstytutywny. Prawo użytkowania wieczystego powstaje nie z chwilą podpisania umowy (aktu notarialnego), tylko z chwilą wpisu prawa do księgi wieczystej.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że zaświadczenie wydaje się w sytuacji, w której stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Z samego charakteru zaświadczenia wynika, że potwierdza się w nim to, co jest jednoznaczne i bez żadnych wątpliwości istniejące.

Dlatego też - skoro w sprawie istnieją niezgodności i niejasności - to trzeba stan faktyczny (istnienie prawa użytkowania wieczystego) ustalić, do czego służy odpowiednia procedura w sądzie wieczystoksięgowym.

W konkluzji SKO uznało, że wobec braku wpisu, a więc istnienia prawa użytkowania wieczystego części nieruchomości opisanej w księdze wieczystej

KW nr [...], związanej z lokalem nr [...] w budynku przy ul. [...], nie ma podstawy do wydania żądanego zaświadczenia.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. F., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz błędną interpretację przepisów prawa materialnego regulującego przedmiotową kwestię,
2. 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1, art. 4 ustawy oraz art. 27 u.g.n. poprzez błędną ich interpretację i niezastosowanie ich w przedmiotowej sprawie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o:

1. 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia - jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, bo utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta [...] obarczonego wadą nieważności - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.;

ewentualnie, z ostrożności procesowej - na wypadek nie uznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący - skarżąca wniosła o:

1. 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz
2. 3) stwierdzenie nieważności poprzedzającego zaskarżone postanowienie, postanowienia Prezydenta [...] - jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, bo wbrew istniejącemu stanowi faktycznemu i prawnemu - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. oraz w zw. z art. 135 p.p.s.a.;
3. 4) zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem z 7 lutego 2020 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zgłosił swój udział w niniejszym postępowaniu, przedstawił swoje stanowisko i jednocześnie zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

1. 1. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez ich niezastosowanie, a co za tym idzie utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r. błędnie odmawiającego wydania zaświadczenia potwierdzającego, że z dniem 1 stycznia 2019 roku nastąpiło przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy [...] w [...], prowadzi księgę wieczystą numer [...], w odniesieniu do części nieruchomości gruntowej związanej z lokalem nr [...], pomimo zaistnienia podstaw do jego wydania;
3. b) art. 27 u.g.n poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do nieuprawnionego przyjęcia, iż wynikający z tego przepisu wymóg dokonania wpisu w księdze wieczystej, będący warunkiem niezbędnym dla oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, może w przypadku udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntu związanego z własnością lokalu zostać spełniony dopiero w sytuacji, gdy prawo to ujawnione zostanie w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej, zaś ujawnienie go w księdze wieczystej prowadzonej dla wyodrębnionego lokalu (jako prawa związanego z jego własnością) nie daje podstaw do uznania, iż prawo użytkowania wieczystego w ogóle powstało;
4. 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
5. a) art. 7 w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezebranie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący w toku postępowania wyjaśniającego wszystkich okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji i innych danych;
6. b) art. 218 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania wnioskowanego zaświadczenia, pomimo iż jego przedmiotem było potwierdzenie dokonanego ex lege przekształcenia prawa wynikającego z dokumentów i danych będących w posiadaniu organu, w tym przede wszystkim z księgi wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości gruntowej, jak i [...] prowadzonej dla nieruchomości lokalowej (do której odsyła księga gruntowa), z której własnością związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu i w której prawo to jest ujawnione, a także z przedłożonych przez skarżącą dokumentów w postaci:

(i) protokołu nr [...] z [...] listopada 1997 r. uzgodnienia warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego nr położonego w [...] przy ul. [...] oraz (ii) umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części gruntu objętych aktem notarialnym Rep. A nr [...] z [...] grudnia 1997 roku oraz (iii) wiedzy organu w przedmiocie wnoszonych przez skarżącą opłat rocznych za użytkowanie wieczyste części nieruchomości związanej z odrębną własnością lokalu nr [...], a co za tym idzie brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, co skutkowało uznaniem, iż istnieją niezgodności i niejasności, które uniemożliwiają wydanie zaświadczenia o treści przewidzianej ustawą;

1. c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej;
2. d) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia;
3. e) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia wydanego postanowienia w odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu, w szczególności poprzez brak odniesienia do znaczenia i prawnych skutków wpisów o istniejącym prawie użytkowania wieczystego zawartych w księdze lokalowej;
4. f) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy oczywiście błędnego postanowienia Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r.

Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów.

Stosownie do ust. 2 art. 1 ustawy przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1. 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, wydawane przez odpowiednio wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 pkt 3, ust. 3 ustawy organ wydaje zaświadczenie na wniosek właściciela lokalu uzasadniony potrzebą dokonania czynności prawnej mającej za przedmiot lokal albo właściciela gruntu uzasadniony potrzebą ustanowienia odrębnej własności lokalu – w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku (ust. 2 pkt 3). Zaświadczenie zawiera oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, zaświadczenie zawiera także oznaczenie i datę wydania zezwolenia, o którym mowa w tym przepisie (ust. 3).

W rozpoznawanej sprawie, podstawą odmowy wydania zaświadczenia było przyjęcie przez organy, że brak ujawnienia w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej wpisu prawa użytkowania wieczystego związanego z własnością lokalu nr [...] sprawia, iż prawo użytkowania wieczystego nie istniało, a co za tym idzie - brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego, że na mocy art. 1 ust. 1 ustawy przekształciło się ono w prawo własności.

Z takim stanowiskiem organów Sąd nie mógł się zgodzić.

Nie ma podstaw do twierdzenia, że nieujawnienie prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej - w sytuacji, gdy zostało ono wpisane do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości lokalowej - uzasadnia stanowisko organów, iż w takiej sytuacji nie została spełniona przesłanka konstytutywnego wpisu tego prawa do księgi wieczystej.

Żadna regulacja dotycząca gospodarki nieruchomościami (przepisy u.g.n., czy przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) nie wskazuje wprost, w jaki sposób technicznie dokonywać wpisów prawa użytkowania wieczystego w księgach wieczystych. Unormowań tych nie zawiera również art. 7 ust. 2 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym dla powstania odrębnej własności lokalu wymagany jest wpis do księgi wieczystej, czy też art. XIX ustawy przepisy wprowadzające kodeks cywilny.

W tych aktach prawnych ustawodawca nie wskazał, czy prawotwórcze, konstytutywne wpisy prawa użytkowania wieczystego mają być dokonywane w księgach gruntowych, czy lokalowych.

Ustrój ksiąg wieczystych uregulowany został przepisami ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, jak również w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych.

W dacie dokonywania stosownych wpisów związanych ze zbywaniem lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] obowiązywało rozporządzenie z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 1992 r. Nr 29, poz. 128 ze zm.). Z rozporządzenia tego nie wynikał obowiązek ujawniania prawa użytkowania wieczystego w księdze prowadzonej dla nieruchomości gruntowej.

Zgodnie z § 23 tego rozporządzenia:

1. 1. W dziale l-Sp. wpisuje się:
2. 1) w łamie 3 "Oznaczenie prawa" - określenie praw rzeczowych związanych z własnością wpisanej nieruchomości,
3. 2) w łamie 4 "Zmiany" - zmiany dotyczące praw wpisanych w łamie 3, z powołaniem numeru bieżącego wpisu z łamu 2, którego zmiana dotyczy,
4. 3) w łamie 5 "Wykreślenia" - wykreślenie praw i zmian wpisanych w łamach 3 i 4, z powołaniem numeru bieżącego wpisu z łamu 2, którego wykreślenie dotyczy.
5. 2. W dziale l-Sp. ujawnia się stosunkowy udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości, z której lokal został wydzielony, a jeżeli przedmiot odrębnej własności stanowi lokal w budynku znajdującym się na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste - udział w prawie użytkowania wieczystego i w prawie własności wspólnych części budynku, pozostałych po wydzieleniu lokali.
6. 3. W księdze wieczystej prowadzonej dla własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu w dziale l-Sp. wpisuje się to prawo ze wskazaniem oznaczonego lokalu w budynku określonej spółdzielni mieszkaniowej.

Natomiast zgodnie natomiast z § 30 rozporządzenia:

1. 1. W księdze wieczystej nieruchomości, z której wydzielone zostały lokale, wpisuje się: 1) w dziale I-O:
2. a) w łamie 2 - dalszy numer bieżący,
3. b) w łamie 4 - części wspólne, które pozostały po wydzieleniu lokali, oraz numer karty akt, pod którym znajduje się podstawa oznaczenia lokalu,
4. c) w łamie 7 - numer bieżący nieruchomości, z której lokale wydzielono, d)w łamie 8 - wszystkie lokale według ich numerów i oznaczenia w księdze wieczystej,
5. 2) w dziale lI w łamie 3 - właścicieli wydzielonych lokali oraz stosunek, w jakim każdy z nich uczestniczy we wspólnej własności, numer lokalu i oznaczenie księgi wieczystej lokalu,
6. 3) w dziale III:
7. a) w łamie 2 - dalszy numer bieżący,
8. b) w łamie 3 - wzmiankę: "Wszelkie ciężary ciążące na lokalach wydzielonych z nieruchomości ciążą na przynależnych do nich udziałach we współwłasności",
9. c) w łamie 8 - wykreślenie wszystkich obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych,
10. 4) w dziale IV:
11. a) w łamie 2 - dalszy numer bieżący,
12. b) w łamie 4 - wzmiankę określoną w pkt 3 lit. b),
13. c) w łamach 10 i 11 - wykreślenie wszystkich obciążeń,
14. 2. Wszelkich wpisów dotyczących wydzielonego lokalu i praw na tym lokalu dokonuje się wyłącznie w księgach wieczystych poszczególnych lokali.
15. 3. Wpisów dotyczących sposobu wykonywania zarządu wspólną nieruchomością dokonuje się w księdze wieczystej nieruchomości, z której lokale zostały wydzielone.
16. 4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio, jeżeli przedmiot odrębnej własności stanowią lokale w budynku znajdującym się na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste. Jeżeli nie wszystkie lokale w takim budynku są sprzedawane przez Skarb Państwa, gminę albo inną osobę prawną, a także fizyczną, równocześnie w księdze wieczystej, z której poszczególne lokale są wydzielone, dokonuje się tylko wpisu w łamie 8.

Z uwagi na treść powyższych przepisów nie można stwierdzić, że prawo użytkowania wieczystego gruntu związane z prawem własności lokalu - pomimo iż jest ono wpisane jedynie w księdze lokalowej - nie powstało z uwagi na to, iż brak jest wpisów dotyczących tego prawa w księdze gruntowej, zwłaszcza, że księga gruntowa zawiera stosowne odesłania do ksiąg prowadzonych dla lokali.

Trzeba mieć też na uwadze, że wymóg ujawnienia prawa użytkowania wieczystego związanego z własnością lokalu w księdze gruntowej, nie wynikał z przepisów prawa obowiązujących w dacie zawarcia dotyczącej lokalu nr [...] umowy z [...] grudnia 1997 r. o ustanowienie odrębnej własności lokalu, sprzedaży i oddania w użytkowanie wieczyste części gruntu (Rep. A [...]).

Do dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 września 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. z 2003 r. Nr 176, poz. 1721) przepisy nie przewidywały wymogu ujawniania w dziale II księgi gruntowej prawa użytkowania wieczystego przysługującego właścicielom wyodrębnionych lokali, niezależnie od treści art. 27 u.g.n.

Nie oznacza to jednak, że wcześniej dokonane wpisy są wadliwe - zostały one dokonane w zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa.

Należy zatem uznać, że wobec braku takiego normatywnego obowiązku – ujawnienie udziału we współużytkowaniu wieczystym związanego z odrębną własnością lokalu nr [...] tylko w prowadzonej dla tego lokalu księdze wieczystej, spełnia wymóg konstytutywnego wpisu w księdze wieczystej.

Oznacza to, że prawo użytkowania wieczystego istniało w dniu 1 stycznia 2019 r. i przysługiwało ono skarżącej. W konsekwencji na mocy art. 1 ust. 1 ustawy prawo to uległo przekształceniu we własność. Tym samym odmowa wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności była nieuprawniona i niezasadna.

Należy zatem stwierdzić, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - co skutkowało uchyleniem postanowień organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a.

Dodatkowo wskazać należy, iż skarżąca w załączeniu do pisma z 22 stycznia 2020 r. nadesłała kopię zawiadomienia Sądu Rejonowego [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, w którym sąd wieczystoksięgowy zawiadamia skarżącą, że w dziale II księgi wieczystej nr [...] – nieruchomość gruntowa, dokonano wpisu: "numer udziału w prawie" – 14, "napis" – wpisy dotyczące użytkowania wieczystego i własności budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, "wielkość udziału" - [...], "numer księgi" – [...], "numer lokalu" – 14.

Z powyższego zawiadomienia sądu wieczystoksięgowego wynika jasno, wprost i bezsprzecznie, że w dziale II księgi gruntowej KW nr [...] został ujawniony udział we współużytkowaniu wieczystym gruntu związany z odrębną własnością lokalu nr [...].

Zatem również ten wpis do księgi gruntowej potwierdza fakt, iż stanowisko organów było nieprawidłowe, gdyż skarżącej przysługuje udział we współużytkowaniu wieczystym związany z odrębną własnością lokalu nr [...] - mimo, że nie zostało to ujawnione w księdze gruntowej. Dokonanie wpisu przez sąd wieczystoksięgowy powoduje, iż odpadły wątpliwości podnoszone przez organy.

Z niezrozumiałych powodów organy nie przeprowadziły w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego (art. 218 ust. 2 k.p.a.). Nie dokonały bowiem wnikliwej analizy i oceny księgi lokalowej KW nr [...] dotyczącej lokalu nr [...], jak również nie wzięły pod uwagę okoliczności podnoszonej przez skarżącą, że wnosi ona opłaty roczne za użytkowanie wieczyste. Ograniczenie się przez organy wyłącznie do analizy księgi gruntowej spowodowało wydanie błędnego postanowienia.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - co obligowało Sąd do uchylenia tych postanowień na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Należy zatem stwierdzić, że w realiach rozpoznawanej sprawy stanowisko organów nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Tym samym brak jest podstaw do odmowy wydania skarżącej zaświadczenia.

Ponownie rozpatrując sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe stanowisko Sądu i wydadzą skarżącej zaświadczenie o żądanej przez nią treści.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120, art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.