Uzasadnienie
Pismem z [...] października 2012 r., uzupełnionym [...] listopada 2012 r. M. I. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 897/12 oddalającego skargę wyżej wymienionego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 Kpa.
W dniu [...] lutego 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika z urzędu – adw. P. Z. (będące odpowiedzią na wezwanie Sądu do wskazania podstawy prawnej żądania wznowienia postępowania, jej uzasadnienia oraz przytoczenia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie), z którego wynika, że pełnomocnik nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania sądowego, a skoro tak, to nie jest możliwe wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga o wznowienie postępowania musi być oparta na ustawowej podstawie wznowienia określonej w art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Niespełnienie powyższego wymogu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.
Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania sądowego wskazał bowiem art. 145 Kpa. Pełnomocnik z urzędu natomiast podał, że po dokładnym przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania sądowego.
Z powyższych względów Sąd doszedł do wniosku, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia, co skutkować musiało odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a. Tym samym nie ma potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04).
O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd postanowił w oparciu o art. 250 p.p.s.a.